من منتقد سیاستهای کلی در خصوص تسهیل دسترسی رعیت به اینترنت هستم.از همان ابتدا که تنها تصورم از دکه های توی خیابان، این بود که برخی روزنامه میخرند و برخی کارت اینترنت و برخی هر دو! (که المنه لله ما جزو دسته آخر بودیم)؛ کاش طرحی ضربتی برای جمع آوری هر کس که به کارتهای اینترنت نگاه میکرد؛ اجرا می شد. از همان ابتدا که کیس کامپیوتر با صدای دلنشین مربوط به دایالآپ، در تلاش جلیل و جمیل برای دسترسی به شبکه جهانی بودند، باید هر خانه که این صدا از آن به گوش میرسید و همزمان خط آن مشغول بود، با دوشپرتاب مورد اصابت قرار میگرفت. همچنین بعدترها، در هر خانهای یک مودم نزدیک خط تلفن قرار داشت، با بازرسیهای مجدانه، نسبت به معدومنمودن مودم و صاحب مودم اقدام میشد.
اما هیچ یک از این ها اتفاق نیفتاد تا تلفنهای همراه هوشمند، به اینترنت متصل شدند و این حجم از مفسده، در زندگی مردم، ورود کرد. از همان ابتداییترینهایش، فیسبوک! فیسبوک نمونه بارز تهاجم بود. افراد در آن عکس منتشر میکردند و خاکم بر دهان، این قلم بشکند و مرا یارای ادامه نوشتن نباشد که مجازا دوست میشدند.
پس از آن، وی چت! از وی چت چه خون دلی خوردیم ما! هر بار آیکون این برنامه در تلفن همراه کسی مشاهده میشد، خدای را استغاثه میگفتیم که از دشمنان شکایت برند به دوستان؛ چون دوست، دشمن است شکایت کجا بریم؟ چین و ورود همچین بلای خانمان سوزی؟ ویچت، فقر و اعتیاد نبود که بشود به سادگی از کنارش گذشت، ویچت بزرگ مفسده زندگانی مدرن، از زمان پیدایش ارتباط روی زمین بود! ویچت، لرزاننده تن مورس و گراهام بل و مارکونی در قبرهایشان بود؛ و این سرطان به سرعت در حال پخششدن در بدن نحیف فرهنگ ما بود.
یکی از سلولهای سرطانی دیگر، وایبر! و این وایبر خطرناکتر از آن بود که حتی بتوان فکرش را کرد. که مگر چه صالح و صالحهای رنگ بنفش به تن و دست میآویزد جز رییس جمهور مذموم با آن برجام ننگینش ( که رییس جمهور بیجا کرده غرس بذر کند که معیشت مردم را میتوان با حذف تحریم بهبود داد) و وایبر! که نگارنده در لحظه ثبت این نگاره، تشکیکی به دل راه نمیدهد که از آن ابتدا انتخاب رنگ بنفش کد بود و هدف اصلی برگرداندن این اپلیکیشن استعماری به زندگی مردم بود که هوشیاری امت، موجب شکست برنامه اصلی شیخ و وزیر امور خارجه و وزیر ارتباطات لعینش شد. وزیر ارتباطاتی که تکلیف نادانسته، مخالف فیلترینگ شد و طالب دسترسیِ «العیاذ بالله» آزاد به اینترنت بود.
بعدترها هم که اینستاگرام و تلگرام. و خداوند خودش ما را از شر این دو حفظ نماید. باور بفرمایید هر بار کسی امرار معاشش را به اینستاگرام گره میزد، استخوان در گلو و خار در چشم، اسکرول میکردیم که خدای ناکرده متوجه نباشیم کسی از این راه کسب درآمد میکند؛ محصول و خدماتش را می فروشد یا کسب و کارش را معرفی میکند یا آموزش میدهد.
البته از حق نباید گذشت . اینستاگرام چاقویی بود که میشد از آن استفاده درست هم کرد. چه بسیار افراد که به مردم کمک میکردند با شش بار نوشتن خدایاشکرت روی دستمال کاغذی فلان مارک و قراردادنش روی بوفه چوبی به جهت شمال شرق و در راستای مغناطیسی زمین، میلیاردر شوند و من هزاران نفر را میشناسم که میلیاردر شدهاند. اما خب از آن طرف چه بسیار آموزش کامپیوتر و افترافکت و دوره آموزشی طلاسازی و هوش مصنوعی و محصولات از عروسک و لباس و کفش و … در اتمسفر آن موجود که زبانم لال، اگر فیلتر نمیشد یا دسترسی به طور کامل از اینترنت قطع نمیشد؛ خدا می دانست چه میشود.
و تلگرامی که فضای ابری رایگان فراهم کرد و رمزنگاری پیام و سرعت فوقالعاده که اساسا متنافر با ارزشهای ماست. مگر ما خودمان «ابرآورانمذگان» نداریم؟ ما را از چه روی نیاز به ابزار دول استعماری؟ ( استغیث بالله خدای ناکرده، روسیه عزیز را در جرگه استعمارگران قرار ندادم و دست نشانده آمریکاییها در روسیه، دوروف ملعون، مقصود بود).
همه این ابزارها فیلتر شدند؛ پهنای باندشان محدود شد یا بالاخره به وسیلهای از مدار خارج شدند و خب ، حمدا لله اکنون، اینترنت بینالملل به طور کامل قطع شده و مردم مصون و محفوظ از شر این دیو هفتسر اینترنت. و اما ما با وجود حمایتمان از آقایان، همچنان منتقدیم.
خبری میخواندم که اینترنتی تحت عنوان “اینترنت پرو” را برای کسب و کارها در نظر دارند تا دسترسی بینالملل آنها باز شود.
این اقدام، به شدت منافی عدالت اجتماعی است. مگر صاحبان کسب و کارها چه گناهی کردهاند که فضای گناه را برایشان باز میگذارید؟ آنها چه فرقی با ما مردم عادی دارند؟ چرا الطاف شما شامل حال ما میشود و برای آن ها نه؟ اگر زبانم لال یکیشان از این فضا برای اتصال به تلگرام ، اینستاگرام یا فضاهای دیگر استفاده کند و آسیب ببیند، پاسخگوی آن چه کسی خواهد بود؟
از خدا بترسید و اینترنت را برای همه، به طور کامل، قطع کنید. طالبان اینترنت را دستگیر و در صورت عدم توبه و اعلام برائت، اعدام کنید. خبرهایش را هم در بله منتشر کنید که ما بخوانیم. متشکرم.
1717