نیلوفر قاسمیپور تهیه کننده رادیو درباره شکلگیری مستند «ساز من» به خبرنگار مهر بیان کرد: ایده اولیه «ساز من» در روزهای پرالتهاب جنگ ۱۲ روزه شکل گرفت؛ زمانی که مردم، ترانه «ایران» با صدای محمد نوری را در کوچه و خیابان زمزمه میکردند و همه یکصدا از جانفشانی برای وطن میگفتند.
وی اضافه کرد: در همان روزها تصمیم گرفتم به سراغ خالق آن نتهای ماندگار یعنی محمد سریر بروم. ویژگی متمایز این مستند، نمایش یک حقیقت تکاندهنده است؛ مردی که امروز بر اثر بیماری آلزایمر، نزدیکان و خاطرات روزمرهاش را از یاد برده، اما به محض نشستن پشت پیانو، نغمه «ایران» در جانش زنده میشود.
قاسمی پور درباره دغدغه خود اظهار کرد: این اثر نشان میدهد هنر متعهد چنان در روح هنرمند رسوخ میکند که حتی بیماری هم حریف آن نمیشود؛ او شاید ما را نشناسد، اما هنوز با تمام وجود درباره ایران مینوازد و آن قطعه را از یاد نمی برد.
تهیهکننده «ساز من» بیان کرد: این مستند روایتگر جزئیاتی از زندگی محمد سریر است. او آهنگسازی است که نهتنها موسیقی، بلکه بخشی از هویت شنیداری ما را ساخته است.
قاسمیپور درباره دغدغه اصلی خود در تولید این اثر توضیح داد: دغدغه من تکریم جایگاه هنرمندانی است که سرمایههای ملی ما هستند، پیش از آنکه دیر شود. هدفم این بود که به مخاطب یادآوری کنم موسیقی اصیل تنها یک سرگرمی نیست، بلکه بخشی از حافظه تاریخی و عاطفی یک ملت است.
وی ادامه داد: «ساز من» پاسخی به نیاز جامعه برای بازشناسی مفاخرش است، آن هم در روزهایی که ممکن است هنرمند درگیر ضعف جسمانی باشد. باید یادآوری کنیم که اثر یک هنرمند، مانند قطعه ماندگار «ایران» با صدای محمد نوری، بسیار بزرگتر و پایندهتر از کالبد فیزیکی اوست.
این تهیهکننده که اثرش در جشنواره رادیویی پژواک حضور دارد درباره نقش جشنواره در ارتقای کیفیت برنامهسازی نیز گفت: جشنواره پژواک جانی دوباره به پیکره مستندسازی رادیویی دمیده است. ایجاد فضای رقابتی سالم، برنامهسازان را تشویق میکند از قالبهای کلیشهای فاصله بگیرند و به سمت روایتگری خلاقانه حرکت کنند. پژواک بستری برای دیده شدن جزئیاتی است که در برنامههای روزمره گم میشوند.
وی درباره چالشهای مسیر تولید این مستند نیز بیان کرد: بزرگترین چالش ما برقراری ارتباط مؤثر با محمد سریر در شرایطی بود که بیماری آلزایمر محدودیتهایی در گفتگو ایجاد میکرد. ثبت و ضبط لحظاتی که او با نواختن پیانو یا زمزمه، خاطرات موسیقایی اش را بازیابی میکرد، حساس و ظریف بود و نیاز به صبر و همراهی خانواده داشت.
قاسمیپور در پایان، درباره تجربه تولید این مستند عنوان کرد: توصیه من به برنامهسازان جوان این است که گوشهایشان را به قلب سوژه بسپارند؛ چرا که در رادیو، زیباترین صداها همیشه از میان سکوتها و لرزش خالصانه صداهای خسته شنیده میشوند، نه لزوماً از پشت میکروفنهای استودیو.
