به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از ورایتی، هفتاد و نهمین دوره جشنواره فیلم کن که شب پیش آغاز شد، هرچند میزبان فیلمی از استودیوهای بزرگ و ستارههای هالیوودی نیست، اما یک مهمان از سرزمین میانه داشت؛ پیتر جکسون، کارگردان «ارباب حلقهها» که پیش از نمایش فیلم افتتاحیه «بوسه الکتریکی»، نخل طلای افتخاری را دریافت کرد.
او در یک بعد از ظهر آفتابی و پر از باد در کنار شمار اندکی از چهرههای سینمایی (از دیهگو لونا گرفته تا لوکاس براوو بازیگر «امیلی در پاریس» و تایریس گیبسون) و هیئت داورانی چون دمی مور، کلوئی ژائو، روث نگا، استلان اسکارشگورد و پارک چان-ووک که رئیس این دوره است، روی فرش قرمز راه رفت.
جکسون، در کنار الیجاه وود بازیگر «ارباب حلقهها» در مراسم حضور یافت و وود در هنگام اهدای جایزه به این کارگردان از تأثیر فیلم بسیار موفق «ارباب حلقه ها» که با اقتباس از کتابهای تالکین در نیوزیلند، زادگاهش، فیلمبرداری شده بودند، بر سینما گفت.
وی خطاب به کارگردانش گفت: شما چیزی را به جهان نشان دادید که قبلاً هرگز ندیده بود.
وی ادامه داد: او به ایجاد یک فرهنگ فیلمسازی کاملاً جدید در دورترین نقطه جهان کمک کرد.
جکسون با شور این جایزه افتخاری را دریافت کرد و از تصمیم جسورانه خود برای فیلمبرداری همزمان سهگانه «ارباب حلقهها» یاد و اعتراف کرد که این یک قمار بزرگ بود!
امسال بیست و پنجمین دوره ریاست تیری فرمو بر جشنواره کن است. در این مدت جشنواره، از جنگهای پخش آنلاین، بیماری همهگیر جهانی کرونا و آشوبهای سیاسی جان سالم به در برده و در عین حال به شدت از جایگاه خود به عنوان صحنه جهانی نهایی سینما دفاع کرده است.
اما امسال زمزمههای دیگری در جریان است؛ هالیوود در حال تغییر است و استودیوها از ولخرجی در جشنوارهها عقبنشینی میکنند، هوش مصنوعی بر مشاغل خلاقانه سایه افکنده، جنگ در گوشه و کنار جهان در جریان است و ترس از ویروس هانتا رو به افزایش است. شاید تزلزل اقتصادی در این امر نقش داشته باشد، اما فهرست امسال کن بدون فیلمهای پرفروش بزرگ، در تضاد آشکار با دورههای قبلی است که تام کروز برای رونمایی دنبالههای «ماموریت: غیرممکن» و «تاپ گان» و هریسون فورد با «ایندیانا جونز و صفحه سرنوشت» به جشنواره میآمدند.
احتمال میرفت کریستوفر نولان یا استیون اسپیلبرگ با «اودیسه» یا «روز افشا» به جشنواره بروند، اما آنها چنین تصمیمی نگرفتند و کن به مجموعهای از فیلمسازان بینالمللی مانند پدرو آلمادوار با «کریسمس تلخ»، پاول پاولیکوفسکی با «سرزمین پدری» و کریستین مونجیو با «آبگیر» متکی شد.
آی هایدارا مجری مراسم افتتاحیه، در سخنان مقدماتی خود با لحنی سیاسی گفت: سلام به مهمانان عزیزی که اینجا با ما هستند؛ بینندگان عزیز و کاربران عزیز اینترنت در سراسر جهان یا بهتر بگوییم، در هر جایی که اینترنت قطع نشده است، در هر جایی که هوش مصنوعی جایگزین واقعیت نشده است، همه شما که سعی در مقاومت دارید، اینجا و هر جای دیگر.
جین فوندا، که برای اعلام رسمی افتتاحیه کن حضور داشت، هم گفت: من معتقدم که سینما همیشه یک عمل مقاومتی بوده، زیرا ما داستان میگوییم و داستانها هستند که تمدن را میسازند. داستانهایی که همدلی را به حاشیه راندهشدگان میآورند، داستانهایی که به ما اجازه میدهند تفاوتها را احساس کنیم و بدانیم آیندهای متفاوت محتمل است.
شروعی سیاسی با کنفرانس مطبوعاتی
اندکی پیش از شروع مراسم افتتاحیه، در کنفرانس مطبوعاتی، گفتگوهای سیاسی در مرکز توجه بود و اغلب تشویق مطبوعات بینالمللی را به همراه داشت.
پل لاورتی برنده کن برای فیلمنامه، به ریشه کلمه سیاست اشاره کرد و گفت: پولیس یونانی، به معنای شهر است، معانی چگونگی رفتار انسانها با یکدیگر … به معنای عمیقتر نحوه برخورد ما با یکدیگر. رزشهای قدرت در هر نوع فیلمنامه یا هر نوع داستانی نهفته است.
وی در ادامه درباره کنترل شرکتهای بزرگ بر هوش مصنوعی هشدار داد و گفت: و آیا دیدن کسی مانند سوزان ساراندون، خاویر باردم و مارک روفالو که به دلیل دیدگاههایشان و مخالفت با قتل زنان و کودکان در غزه در لیست سیاه قرار گرفتهاند، جذاب نیست؟ شرم بر هالیوودیهایی که این کار را میکنند و احترام و همبستگی کامل من با آنهاست.
دمی مور و پارک چان-ووک هم به سوالهای سیاسی دیگر پاسخ دادند. مور گفت: بخشی از هنر مربوط به بیان است. بنابراین اگر شروع به سانسور خودمان کنیم، هسته اصلی دیدگاه خود را خاموش میکنیم. جایی که میتوانیم حقیقت و پاسخها را کشف کنیم.
وی در پاسخ به سوالی در مورد هوش مصنوعی گفت: هوش مصنوعی اینجاست و بنابراین مبارزه با آن نبردی است که ما در آن شکست خواهیم خورد. بنابراین یافتن راههایی برای کار با آن، مسیر ارزشمندتری است … حقیقت این است که چیزی برای ترسیدن وجود ندارد، زیرا چیزی که هرگز نمیتواند جایگزین آن شود، چیزی است که هنر واقعی از آن میآید، که فیزیکی نیست. از روح میآید. از روح تک تک ما که اینجا نشستهایم، تک تک ما که هر روز خلق میکنیم، میآید و آنها هرگز نمیتوانند از طریق چیزی که فنی است، آن را بازآفرینی کنند.
دیهگو سسپدس کارگردان شیلیایی، که با فیلم «نگاه مرموز فلامینگو» برنده جایزه نوعی نگاه سال گذشته شد، گفت: من هم بسیار سیاسی هستم. ما باید یک موضع سیاسی اتخاذ کنیم. امیدوارم سینما متنوع شود و فقط افراد ثروتمند سینما را نسازند. من نماینده آن هستم و امیدوارم بتوانیم آن را پیش ببریم.
پارک چان-ووک به مطبوعات اطمینان داد به این دلیل که کره در سالهای اخیر نفوذ بیشتری پیدا کرده و سه فیلم در بخش انتخابی کن ۲۰۲۶، از جمله فیلم «امید» محصول نئون در بخش مسابقه، جای دارند، باعث نمی شود که منصفانه داوری نکند. وی گفت: من نسبت به آثار کرهای جانبدارانه قضاوت نخواهم کرد. من بسیار منصفانه قضاوت خواهم کرد.
