امید اولیایی کارگردان نمایش «مرز» که این شبها در بوتیک هنر ایران به صحنه میرود در گفتگو با خبرنگار مهر درباره موضوع این نمایش توضیح داد: ما با نمایش «مرز» در جشنواره تئاتر تهران اجرا رفتیم و جایزه بازیگری، نویسندگی و پوستر را گرفتیم و پیشتر هم یک بار در سال ۱۳۹۹ آن را اجرا کرده بودیم. قصه این نمایش درباره یک سرباز در لب مرز کردستان به نام امید است که عاشق یک دختر کولبر به نام شیرین میشود. جریان حول محور کولبرها و سربازهایی که از مرز خدمت میکنند میگذرد. نمایش یک مونولوگ ۵۰ دقیقهای است و من هم کارگردان و هم بازیگر آن هستم.
برای اجرای این نقش به مرز کردستان رفتم
وی ادامه داد: دغدغه اصلی من مسائل اجتماعی بود. چند سال پیش تحت تأثیر آسیبهایی که کولبرها میدیدند، قرار گرفتم. با حمیدرضا اسدزاده نویسنده اثر درباره این ایده صحبت کردم و سپس خودم به لب مرز کردستان رفتم و با یک دسته از کولبرها همراه شدم. آنجا اتفاقات عجیبی را دیدم، بعضی از این افراد توان حمل بار را نداشتند اما از روی بیپولی آن را به دوش میکشیدند، برخی کرخت بودند و هیچ احساسی در صورتشان نبود، بعضیها هم پر از شوق و شادی بودند و با دیگران شوخی میکردند. بعد از برگشتن، شروع به کامل کردن متن کردیم. من نیز متن حمیدرضا را تغییر دادم و شخصیت سرباز را به خیابانی آوردم که حالا او در آن سیگار میفروشد. او هر بار ذهنش به سمت مرز میرود، لباس خدمتش را میپوشد و آن داستان برایش تکرار میشود. در این میان شیرین برادری به نام فرهاد نیز داشته که از کوه به زیر افتاده است.
این کارگردان در رابطه با انتخاب فرم مونولوگ عنوان کرد: من حدود پانزده سال است که برای تئاتر از کرمانشاه به تهران آمدهام. مونولوگ را انتخاب کردم چون چالشبرانگیز بود. سراغ کارهای سخت میروم؛ هر چیزی را که انتخاب میکنم، برایش رنج میکشم تا زیسته شود. در دور قبلی اجرا، یک دسته از کولبرها با لباسهای کاملاً کردی آمدند و نمایش را دیدند. اتفاق عجیبی افتاد و سه چهار نفرشان شب بازنگشتند و در تهران ماندند تا فردا دوباره نمایش را ببینند.
در لحظه بودن حتی روی صحنه
وی افزود: روش من این است که وقتی متن را از بر میشوم، تمرین را آغاز میکنم و آن را مدام تکرار میکنم. در این زمان خلاقیتهایی به وجود میآید که فرم اجرایی را میسازند. چون خودم از آن لذت میبرم، فکر میکنم مخاطب هم از آن لذت میبرد. در تمرینات، قبل از آمدن به پلاتو زیاد به چیزی فکر نمیکنم. به آنجا میآیم و فرمها و ایدههای کارگردانی در پلاتو شکل میگیرد؛ جایی که اتودهای مختلفی اجرا میشود و مدام خط میخورد و دوباره نوشته میشود. فضایی که آن را ترجیح میدهم این است که بازیگر هم در جهان واقعی صحبت کند و هم وارد رویا شود، مخاطبان هم از این فضا راضی بودهاند.
کارگردان نمایش «مرز» با اشاره به تکنیک «بازی در بازی» بیان کرد: چالش اصلی این نمایش برای من این بود که نمایش «بازی در بازی» دارد. من ناگاه نقش فرهاد را اجرا میکنم و حتی لحنم را تغییر میدهم. چند سالی است شاگرد رضا آشفته هستم. این همراهی به من کمک کرده که در لحظه زندگی کنم و حتی روی صحنه و در زمان اجرا نیز، در لحظه باشم. اگر جایی دیالوگی ایجاد شود، بدون استرس آن را پیش میبرم. از رضا آشفته برای کمکهایش در بازیگری و کارگردانی ممنونم.
در هر شرایطی به کار ادامه میدهم
اولیایی در پایان در رابطه با اجرای نمایش آن هم در این شرایط گفت: شرایط خاص است. فضای مجازی از ما گرفته شده و باید مخاطب به مخاطب اطلاعرسانی کند. چند شب اجرا رفتیم و خوشبختانه بلیت فروختیم. مخاطب تکراری داریم و کسانی که قبلاً آمدهاند، حالا با دوستان جدیدشان میآیند. من در هر شرایطی تصمیم دارم کار کنم. هر مشکلی پیش بیاید، برمیخیزم و ادامه میدهم.
نمایش «مرز» به نویسندگی حمیدرضا اسدزاده و بازیگری و کارگردانی امید اولیایی از ۱۷ اردیبهشت پنجشنبهها و جمعهها ساعت ۱۹ در سالن ۷ بوتیک هنر ایران اجرا میشود.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: سربازی لب مرز که عاشق دختری کولبر میشود.
