به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از اینترستینگ انجینرینگ، در حال حاضر فقط پیشرفته ترین ناو هواپیما بر نیروی دریایی ارتش آزادی بخش خلق چین به نام «فوجیان» می تواند این جنگنده ها را حمل کند.
دیگر ناوهای چینی به نام «لیائونینگ» و «شاندونگ» نیز احتمالا برای کنترل J-۳۵ ارتقا می یابند. اگر این امر صحت داشته باشد، قابلیت های نیروی دریای این کشور به شدت ارتقا می یابد.
گمانه زنی ها در این باره مربوط به زمانی است که شبکه تلویزیونی دولتی CCTV در یک پست شبکه اجتماعی نوشت: «لیائونینگ» که مشغول تمرین در غرب اقیانوس آرام است، می تواند J-۳۵ را حمل کند؟
دو ناو هواپیمابر قدیمی تر چین از تنظیمات رمپ پرش اسکی(ski-jump ramp setup) برای به پرواز درآوردن هواپیما استفاده می کنند. به این ترتیب هواپیما با کمک قدرت خود به آسمان ارسال می شود. این بدان معناست که هواپیماها باید به اندازه ای سبک باشند که بتوانند این کار را انجام دهند و به عبارت دیگر هواپیما در هر ارسال سوخت و تجهیزات کمتری را می تواند حمل کند.
هواپیماهای سنگین تر بیشتر اوقات برای به پرواز درآمدن با این فناوری قدیمی با چالش روبرو می شوند. از سوی دیگر ناو «فوجیان» سیستم منجنیق الکترومغناطیسی عملکردی (EMALS)را راهبری می کند که مشابه کانسپتی است که در جدیدترین حامل های هواپیما به کار رفته اند. این سیستم هواپیماها را با شتاب دادن سریع به آنها با استفاده از یک سیستم ریلی تعبیه شده در عرشه، پرتاب میکند.
به این ترتیب هواپیماهای سنگین تر از روی عرشه پرواز به آسما می روند و این به معنای آن است که سوخت و تسلیحات بیشتری را می توانند حمل کنند. چنین سیستمی برای جنگنده رادارگریزJ-۳۵ ایده آل است.
J-۳۵ طوری طراحی شده تا رادارها سخت تر آن را ردیابی کنند و قابلیت های حمله با طول برد بیشتری دارند. این هواپیما حسگرهای پیشرفته تر، قابلیت های جنگ افزاری شبکه ای و قابلیت نظارت بهتر در مقابل سیتسم های دفاع هوایی مدرن دارد.
توانایی ارسال آنچه گفته به آسمان از هر سه ناو چینی یک ارتقای بزرگ برای نیروی دریایی این کشور به حساب می آید.
