به گزارش خبرنگار مهر، دوران امامت امام علیبنمحمد الهادی (ع) یکی از پیچیدهترین فصول تاریخ تشیع است. ایشان در سال ۲۱۲ هجری دیده به جهان گشودند و در سن هشت سالگی به مقام امامت رسیدند. دوران ۳۳ ساله امامت ایشان مصادف با خلافت شش تن از خلفای عباسی بود که از میان آنها، متوکل عباسی به دلیل کینهتوزی شدید نسبت به خاندان پیامبر، سختگیرانهترین سیاستها را علیه امام اعمال کرد. انتقال اجباری امام از مدینه به سامرا (پادگان نظامی عباسیان) نه یک دعوت محترمانه، بلکه یک تبعید استراتژیک برای قطع ارتباط ایشان با بدنه جامعه بود. در چنین اتمسفری، امام هادی (ع) سیره فرهنگی، تربیتی و تبلیغی خود را بهگونهای طراحی کردند که نه تنها کیان تشیع حفظ شد، بلکه زیرساختهای فکری برای دوران غیبت نیز پایهگذاری گردید.
مرزبانی از عقیده و مدیریت دانش
بخش بزرگی از تلاشهای امام هادی (ع) معطوف به جبهه فرهنگی و مقابله با نحلههای انحرافی بود. در قرن سوم هجری، جامعه اسلامی با سیل شبهات کلامی مواجه شد. مسائلی نظیر «جبر و تفویض»، «خلق قرآن» و «تشبیه و تنزیه» ذهنها را مشوش کرده بود.
یکی از بزرگترین چالشهای فرهنگی امام، جریان «غالیان» بود که با نسبت دادن صفات الهی به ائمه، قصد تخریب چهره واقعی اسلام را داشتند. امام هادی (ع) با صراحت از این جریانها اعلام بیزاری کردند. شاهکار فرهنگی ایشان در این راستا، تدوین «زیارت جامعه کبیره» است. این متن که یک دایرهالمعارف کامل امامشناسی است، با ظرافت تمام مرز میان بندگی خدا و مقام والای واسطه فیض بودن ائمه را روشن میکند. ایشان در این زیارت، امام را مفسر وحی، معدن رحمت و رکن زمین معرفی میکنند که همگی ذیل اراده الهی تعریف میشوند.
در مسئله «خلق قرآن» که فتنه بزرگی در میان مسلمانان ایجاد کرده بود و خلفا از آن بهرهبرداری سیاسی میکردند، امام هادی (ع) با اتخاذ موضعی حکیمانه، شیعیان را از ورود به این نزاعهای بیحاصل منع کردند. ایشان در نامهای به یکی از یاران خود نوشتند که نه باید قائل به خالق بودن قرآن شد و نه مخلوق بودن آن به شکلی که بدعت ایجاد کند، بلکه قرآن کلام خداست. این موضعگیری مانع از تکفیر میان مسلمانان و صیانت از پیروان اهلبیت در برابر آسیبهای حکومتی شد.
الگوی انسانسازی در شرایط محاصره
سیره تربیتی امام هادی (ع) بر دو پایه «تزکیه فردی» و «کادرسازی نخبگانی» استوار بود. ایشان نیک میدانستند که برای بقای مکتب، نیاز به انسانهایی است که در تلاطمها نلغزند.امام (ع) در برخوردهای تربیتی خود، عزت نفس افراد را بیدار میکردند. در روایات آمده است که ایشان حتی با کسانی که برای توهین به محضرشان میآمدند، با چنان بخشش و بزرگواری برخورد میکردند که فرد منقلب میشد. امام معتقد بودند کسی که در درون احساس کرامت کند، خواری گناه را نمیپذیرد. این روش تربیتی، «انسانسازی از درون» بود که در مقابل تربیتهای صوری و اجباری حاکمیت قرار داشت.
امام هادی (ع) شاگردان بزرگی همچون حضرت عبدالعظیم حسنی، حسنبنراشد و عثمانبنسعید را تربیت کردند. عبدالعظیم حسنی به عنوان یک مجتهد و محدث برجسته، نمونهای از خروجی مکتب تربیتی امام است که وقتی عقاید خود را بر امام عرضه میکند، ایشان او را تایید کرده و به عنوان مرجع علمی به مردم معرفی میکنند. این تربیت نخبگانی به گونهای بود که شاگردان امام، هر کدام در یک منطقه جغرافیایی، کانون هدایت و تربیت دیگران میشدند.
شبکه وکالت و دیپلماسی پنهان
تبلیغ در زمان امام هادی (ع) به دلیل محدودیتهای شدید، نمیتوانست به صورت سنتی و منبری باشد. ایشان از روشهای نوین و هوشمندانه برای گسترش پیام اسلام ناب استفاده کردند.مهمترین اقدام تبلیغی و تشکیلاتی امام، تقویت و گسترش «شبکه وکالت» بود. امام برای مدیریت بلاد وسیع اسلامی از ایران تا مصر و عراق، وکلایی تعیین کرده بودند.
در سامرا که پادگانی نظامی بود، امام هادی (ع) تحت نظر بودند، اما رفتار متین، عبادتهای طولانی و دانش بیکران ایشان چنان تأثیری بر نظامیان و حتی مأموران حکومتی گذاشت که بسیاری از آنها مخفیانه به جرگه پیروان ایشان پیوستند. نفوذ کلام امام در قلب دستگاه خلافت، خود بزرگترین ابزار تبلیغی بود. برای مثال، نفوذ ایشان بر پزشکان دربار یا کارگزاران دولتی، باعث میشد که پیام حق به گوش کسانی برسد که در حالت عادی دسترسی به آنها ممکن نبود.
مبارزه با تحریف و مدیریت بحرانهای اجتماعی
امام هادی (ع) در سیره تبلیغی خود، «جهاد تبیین» را در اولویت قرار دادند. وقتی متوکل عباسی با تخریب قبر امام حسین (ع) سعی در محو هویت شیعی داشت، امام با تأکید بر زیارت سیدالشهدا و اعزام افرادی برای دعا در حائر حسینی، نشان دادند که نمادهای مذهبی خط قرمز هستند. این کنشگری تبلیغی، روحیهی مقاومت را در جامعه تزریق میکرد.
ایشان همچنین در برابر فرقههای انحرافی مانند «صوفیه» که با زهد دروغین قصد فریب مردم را داشتند، ایستادند و با تبیین زهد حقیقی (که همانا پاکی درونی و مسئولیتپذیری اجتماعی است)، مرزهای اسلام ناب را مشخص کردند.
در سیره امام هادی (ع)، دعا تنها یک رابطه فردی با خدا نیست، بلکه یک ابزار آموزشی و سیاسی است. ادعیهای که از ایشان به یادگار مانده، سرشار از آموزههای توحیدی و سیاسی است. امام از طریق دعا، مفاهیم عمیق حکمرانی عادلانه و نفی ظلم را به شیعیان آموزش میدادند. این «رسانهی نیایش» در فضایی که آزادی بیان وجود نداشت، کارآمدترین روش برای انتقال مفاهیم ارزشی بود.
امام هادی (ع) با بهرهگیری از تهدیدها، فرصتهای بینظیری خلق کردند. تبعید به سامرا که قرار بود نقطه پایان ارتباط امام با مردم باشد، به نقطه آغاز یک شبکه جهانی تبدیل شد. سیره ایشان به ما میآموزد که در سختترین شرایط سیاسی و فرهنگی، با تکیه بر ابزار دانش، تربیت کادرهای وفادار و ایجاد شبکههای ارتباطی، میتوان نه تنها بقا یافت، بلکه بر جریانهای رقیب پیروز شد. امام هادی (ع) معمار حقیقی آمادگی شیعه برای عصر غیبت بودند و میراث ایشان تا به امروز، چراغ راه هدایت نخبگان و تودههای مردم است.
