دادهها حاکی از آن است که بیشترین رشد قیمت نه در ارزانترین مناطق، بلکه در مناطقی رخ داده که از کیفیت سکونت بالاتر، دسترسی مناسبتر، امکانات شهری بهتر و تقاضای پایدارتر برخوردار بودهاند. در صدر این فهرست، شمیرانات قرار دارد؛ منطقهای که قیمت مسکن در آن طی ۱۴ سال حدود ۱۷۰ برابر شده است. این در حالی است که میانگین رشد قیمت مسکن در شهر تهران طی همین دوره حدود ۴۹ برابر بوده است.
نکته جالبتر اینکه در سال ۱۳۹۱ میانگین قیمت مسکن در شمیرانات حدود ۲.۸ میلیون تومان بود؛ رقمی که حتی از میانگین ۳.۸ میلیون تومانی شهر تهران نیز پایینتر قرار داشت. اما در سالهای بعد، این منطقه نه تنها این فاصله را جبران کرد، بلکه به یکی از گرانترین و پربازدهترین بازارهای مسکن استان تبدیل شد.
در کنار شمیرانات، شهرستانهای فیروزکوه و دماوند نیز با رشد حدود ۱۵۹ و ۱۵۶ برابری در زمره موفقترین بازارهای مسکن استان قرار گرفتهاند. در مقابل، کمترین رشد به شهر تهران تعلق دارد؛ آماری که در نگاه اول عجیب به نظر میرسد، اما با بررسی جزئیات مشخص میشود که رشد قیمت در مناطق مختلف پایتخت بسیار نامتوازن بوده است.
مقایسه پرند و اندیشه نیز درس مهمی برای سیاستگذاران دارد. پرند با وجود اجرای گسترده پروژههای مسکن دولتی حدود ۷۵ برابر رشد کرده، اما اندیشه با اتکا به کیفیت زندگی، خدمات شهری و امکانات بهتر توانسته رشد حدود ۹۰ برابری را تجربه کند. این تجربه نشان میدهد ساخت واحد مسکونی به تنهایی ارزشآفرین نیست؛ آنچه قیمت و تقاضا را در بلندمدت تقویت میکند، ترکیب مسکن با زیرساخت، اشتغال، خدمات و کیفیت زندگی است.
شاید مهمترین روایت بازار مسکن استان تهران در این ۱۴ سال، عمیقتر شدن شکاف میان مناطق برخوردار و کمبرخوردار باشد؛ شکافی که همچنان در حال گسترش است و میتواند مسیر آینده بازار مسکن را نیز تعیین کند.
