به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از ایسنا، امیر قلعه نویی پس از حذف تیم ملی فوتبال ایران از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ در پستی اینستاگرامی به این موضوع واکنش نشان داد.
سرمربی تیم ملی فوتبال نوشت: کاش قدرتی داشتم که بعد از گل شجاع، زمان را همانجا متوقف کنم؛ تا شادی آن لحظه برای همیشه روی صورت مردم ایران بماند.
کاش میتوانستم چند سانتیمتر آفساید را پاک کنم، یا توپهایی که به تیر خوردند را به گل تبدیل کنم. کاش این جام جهانی، یک صعود به مردم ایران بدهکار نمیشد.
باور کنید این تیم شایسته صعود بود، همانطور که دنیا ما را باور کرد.
آن لحظه که در اوج جنگ بچهها را به اردو دعوت کردم، با خودم گفتم شاید خیلیها بهخاطر تنها گذاشتن خانواده، خطرات جنگ، سختی و دشواریهای راه نیایند. اما با همه آمدند، با عشق تمام به وطن؛ اکثراً نزدیک به ۴۰ ساعت زمینی در راه بودند. اما هیچکس جا نزد. هیچکس نگفت نمیتوانم.
هر کدامشان با دلنگرانی عزیزانشان تمرین کردند. خیلیها شبها با صدای اخبار خوابیدند و صبح با نگرانی از حال خانوادههایشان از خواب بیدار شدند، اما وقتی پای کار میرسید، تنها چیزی که دیده میشد غیرت، تعهد و عشق به پیراهن ایران بود. آنها یاد گرفتند دردهای شخصیشان را پشت درِ زمین تمرین بگذارند و فقط برای مردم کشورشان بجنگند، همانطور که بیریا و بیتکلف پا به پای مردم، پرچم سهرنگ مقدس ایران را وسط میدان و خانه دشمن به اهتزاز درآوردند؛ و حیف… حیف که شرایط هم با ما یار نبود. جنگ، تعطیلی لیگ، از بین رفتن بازیهای دوستانه، مشکلات ویزا و دردسرهای فراوانی که میزبان بیشتر از همه برای ما تدارک دیده بود، همه دست به دست هم داد تا در آغاز جام آن تیمی نباشیم که برای ساختنش ماهها تلاش کرده بودیم. اینها بهانه نیست؛ فقط دلم میخواست مردم ایران بدانند این تیم از چه مسیری به جام جهانی رسید.
هیچکس از بیرون، خستگی این راه را ندید. کسی اشکهایی را که بعد از تمرینها ریخته شد، ندید. کسی شبهایی را که بازیکنان با وجود خستگی باز هم برای بهتر شدن تلاش کردند، ندید.
نتیجه، اما تنها چیزی است که روی تابلو میماند؛ در حالی که پشت هر نتیجه ماهها رنج، امید، از خودگذشتگی و جنگیدن نهفته است.
امروز نمیدانم بیشتر شرمنده مردم ایران باشم یا شرمنده بچههای تیم ملی. چه فرقی میکند؛ این بچهها هم فرزندان همین مردم هستند. آنها با تمام وجود جنگیدند و من باور دارم بیشتر از این حقشان بود.
