اما سوال مهم اینجاست که چند درصد مردم بریتانیا توان خرید چنین خانهای را دارند؟ بر اساس دادههای رسمی درآمد خانوارها، برای خرید این ملک با استفاده از سازوکار رایج وام مسکن، یک خانوار باید سالانه حدود ۳۰۰ هزار پوند درآمد داشته باشد. یعنی خانواری که در میان پردرآمدترین اقشار جامعه قرار میگیرد. برآوردها نشان میدهد بیش از ۹۸ درصد مردم بریتانیا توان خرید چنین خانهای را ندارند.
حالا همین خانه ۴۰۰ میلیارد تومانی را در ایران تصور کنید؛ آپارتمانی لوکس در خیابان فرشته یا ویلایی خاص در شمال کشور. برای سنجش استطاعت خرید، اجاره چنین ملکی را مبنا قرار دادیم. با محاسبات متعارف بازار مسکن، اجاره ماهانه این خانه حدود یک میلیارد و ۲۰۰ میلیون تومان برآورد میشود.
دادههای طرح درآمد و هزینه خانوار مرکز آمار ایران که اطلاعات بیش از ۳۷ هزار خانوار را پوشش میدهد، نشان میدهد تنها ۲ خانوار در کل نمونه بررسیشده درآمدی در این سطح داشتهاند. یعنی حدود ۵ خانوار در هر ۱۰۰ هزار خانوار ایرانی. به بیان دیگر، بیش از ۹۹.۹ درصد خانوارهای ایرانی حتی توان اجاره چنین خانهای را هم ندارند.
خانههای فانتزی در همه جای دنیا برای اقلیتها ساخته میشوند؛ اما فاصله میان مردم و این خانهها در ایران، به مراتب عمیقتر از کشورهای توسعهیافته است.
