به گزارش خبرنگار مهر، سیدصابر امامی نویسنده، مترجم، مستندساز و تهیهکننده سینما، سالهاست که به عنوان عکاس آزاد در دل طبیعت عکاسی میکند. وی سال گذشته با نمایشگاه عکس «لالایی لالهها» تجربیات عکاسیاش را درباره گلهای لاله به اشتراک گذاشت و حالا نمایشگاه عکس جدیدش یعنی «سیمای رویش» با موضوع طبیعت سخت کوهستانی ایران و رویش از میان صخرهها که تا ۸ مرداد در نگارخانه ملل برپاست، بهانهای شد که با این هنرمند عکاس و فیلمساز گفتگویی داشته باشیم.
سیدصابر امامی در گفتگو با خبرنگار مهر درباره پیدا کردن لحظه طلایی یا آن زاویه خاص در دنیای شلوغ طبیعت که یک گل ساده را به یک اثر هنری تبدیل کند، توضیح داد: برای من، پیدا کردن آن لحظه بیشتر از اینکه به شانس وابسته باشد، به صبر و مشاهده بستگی دارد. معمولاً مدت زیادی اطراف سوژه میمانم، نور را در زمانهای مختلف بررسی میکنم و از زوایای گوناگون به آن نگاه میکنم. گاهی تنها با چند سانتیمتر تغییر زاویه یا چند دقیقه انتظار برای عبور یک ابر، یک گل معمولی به سوژهای چشمگیر و هنری تبدیل میشود.
وی در مورد ایدههای عکاسانهای که در ذهن دارد و سپس اجرایی میکند، اظهار کرد: بیشتر ایدهها از مشاهده طبیعت شکل میگیرند. گاهی یک پرتو نور، یک مه صبحگاهی یا حتی فرم خاص یک برگ، جرقه یک پروژه را در ذهنم میزند. سپس مکان، زمان، شرایط آبوهوایی و تجهیزات مناسب را برنامهریزی میکنم تا بتوانم آن تصویر ذهنی را تا حد امکان به واقعیت نزدیک کنم. البته همیشه بخشی از زیبایی عکاسی طبیعت در غیرقابل پیشبینی بودن آن است.
امامی درباره اینکه چطور تضاد بین نظم هندسی گلها و آشفتگی طبیعی محیط اطراف، بر ترکیببندی عکسهایش اثر میگذارد، گفت: این تضاد یکی از جذابترین عناصر طبیعت است. معمولاً تلاش میکنم از خطوط، فرمها و الگوهای منظم گلها بهعنوان نقطه تمرکز استفاده کنم و در عین حال، آشفتگی پسزمینه را به گونهای کنترل کنم که به روایت تصویر کمک کند، نه اینکه باعث حواسپرتی شود. این تضاد، به عکس عمق و پویایی بیشتری میبخشد.
وی در پاسخ به اینکه آیا در عکاسی از طبیعت، به دنبال ثبت «واقعیت محض» است یا تلاش میکند احساسی شخصی و انتزاعی از آن محیط را منتقل کند، بیان کرد: واقعیت برای من نقطه آغاز است، نه مقصد نهایی. علاقه دارم آنچه را در لحظه احساس میکنم به تصویر منتقل کنم. ممکن است ۲ عکاس از یک منظره عکس بگیرند، اما نگاه و احساس آنها کاملاً متفاوت باشد. به همین دلیل، سعی میکنم علاوه بر ثبت واقعیت، برداشت شخصی و حس خودم را نیز در تصویر منعکس کنم.
این هنرمند عکاس در مورد اینکه چه چیزی یک عکس طبیعت را از یک «عکس مستند» به یک «اثر هنری» تبدیل میکند، توضیح داد: به نظرم تفاوت اصلی در نگاه عکاس است. یک عکس مستند بیشتر بر ثبت دقیق واقعیت تأکید دارد اما یک اثر هنری علاوه بر واقعیت، احساس، روایت، نور، ترکیببندی و انتخاب آگاهانه لحظه را نیز در خود جای میدهد. زمانی که عکس بتواند مخاطب را به تأمل یا احساس وادارد، از سطح ثبت صرف فراتر رفته است.
وی درباره مقابله با چالشهای نوری طبیعت، از چه ترفندها یا تجهیزاتی برای مدیریت نور استفاده میکند، عنوان کرد: تا حد امکان سعی میکنم زمان مناسب عکاسی را انتخاب کنم؛ نور صبح زود و ساعات نزدیک غروب معمولاً بهترین کیفیت را دارند. اما اگر مجبور باشم در نور شدید کار کنم، از رفلکتور برای نرم کردن سایهها، دیفیوزر برای کاهش شدت نور مستقیم و فیلتر پلاریزه برای کنترل بازتابها و افزایش اشباع رنگها استفاده میکنم. در برخی شرایط نیز براکتینگ نوردهی را برای حفظ جزئیات در بخشهای روشن و تیره به کار میگیرم.
این تهیهکننده سینما درباره عکاسی ماکرو با توجه به اینکه اکثر عکسهای نمایشگاهش به صورت ماکرو هستند و اینکه چگونه تعادل بین عمق میدان و وضوح جزئیات را برقرار میکند، گفت: در عکاسی ماکرو، عمق میدان بسیار محدود است؛ بنابراین معمولاً بسته به سوژه، دیافراگمی مانند f/8 یا f/11 را انتخاب میکنم تا تعادل مناسبی بین وضوح و عمق میدان ایجاد شود. در شرایطی که به وضوح کامل نیاز داشته باشم، از تکنیک فوکوس استکینگ استفاده میکنم تا چند تصویر با نقاط فوکوس متفاوت را با هم ترکیب کرده و بیشترین جزئیات را به دست آورم.
امامی در پایان در توضیح سختترین شرایط جوی که تا به حال برای گرفتن یک عکس عالی با آن مواجه شدهاست و اینکه چگونه تکنیکش را با آن شرایط تطبیق داده است، بیان کرد: یکی از دشوارترین تجربهها، عکاسی در هوای بسیار سرد همراه با باد شدید و بارش باران بود. حفظ تعادل دوربین، محافظت از تجهیزات و پیدا کردن ترکیببندی مناسب، همگی چالشبرانگیز بودند. در چنین شرایطی از سهپایه محکم، پوشش ضدآب برای دوربین و سرعت شاتر متناسب با شرایط استفاده کردم و زمان بیشتری برای انتخاب لحظه مناسب صرف شد. با وجود سختیها، اغلب همین شرایط غیرمعمول، عکسی منحصربهفرد و متفاوت خلق میکنند که در هوای عادی به دست نمیآیند.
