به گزارش خبرنگار مهر، پیامبر اسلام چه نیکو فرموده که بهشت زیر پای مادران است. در هر گوشهای از زندگی ما انسانها، خصوصاً ایام کودکی و نوجوانی اثر ملموس و واضح لطف مادر مشخص است. مادرانی که هم خانه و کاشانه را مدیریت میکنند و هم به فکر رشد و تربیت فرزندان هستند.
وقتی کودک هفت ساله میشود و به مدرسه میرود اگرچه بخشی از زمان خ ود را در مدرسه میگذراند اما تکالیف و مسئولیتهای مادر کمتر نشده و چه بسا متناسب با تحصیل فرزندان، وظایف مادری برایشان بیشتر هم میشود.مادران همیشه پشت صحنه موفقیت فرزندانشان ایستادهاند؛ بیهیاهو اما با عشقی بیپایان؛ برای همین هم مادران اولین معلمهای زندگیاند. از گرفتن دستهای کوچک کودکان برای نوشتن اولین حرفها گرفته تا بیدار ماندنهای شبانه برای آرام کردن استرس امتحانها. از آماده کردن لقمههای نان و پنیر و نان و کوکو سبزی برای زنگهای تفریح گرفته تا جلد کردن کتابهای درسی و دفاتر مشق.
مادران با تشویق، صبوری و فداکاری، مسیر تحصیل را هموار میکنند؛ گاهی با فراهم کردن شرایط مناسب، گاهی با دادن امید در لحظههای سخت، و گاهی فقط با یک لبخند که دل را آرام میکند.
در شرایط نامساعد اقتصادی که در بسیاری از خانوادهها مادر و پدر هر دو سر کار میروند؛ بار سنگین بیشتری روی دوش مادر است. شاید از فرهنگ ما ایرانیان است و شاید این جامعه است که بیشتر از مادر انتظار تربیت و کمک به تحصیل فرزندان را دارد؛ بنابراین در خانوادهای که هم پدر و هم مادر شاغل هستند بیشتر انتظار میرود که مادر امور درسی فرزند را رسیدگی کند. همین مسئله باعث میشود که مادران شاغل فشار مضاعفی را تحمل کرده و تلاش کنند تعادل مطلوبی بین شغل و زندگی شخصی و وظایف مادری برقرار کنند.
روزمرگیهای یک مادر؛ مادر دو دختر دانش آموز
مادر دو دانش آموز ابتدایی در همین خصوص به خبرنگار مهر اگرچه میگوید این روزها فضای مجازی و آموزش از راه دور کار تحصیل را خیلی آسان کرده اما معتقد است باز هم این مادر است که تحصیل فرزند را سر و سامان میدهد و و اگر نظارت کافی نداشته باشد فرزند بازیگوشی میکند.
این مادر برنامه زندگی یک خود با دو فرزند را اینگونه روایت میکند: صبح زود پیش از اینکه بچهها برای مدرسه از خواب بیدار شوند من از خواب بیدار میشوم تا قبل از بچهها آماده باشم. بعد از آماده کردن صبحانه، وسایل مدرسهشان را چک میکنم؛ اگرچه برای تک تک وسایلشان به آنها یادآوری کردم اما باز هم ممکن است وسیلهای را جا گذاشته باشند. دفتر تکالیف، خوراکی، بطری آب… همه باید آماده باشد. مخصوصاً یک سری از وسایل آموزشی را که معلم اصرار کرده حتماً با خود بیاورند خودم در کیفشان میگذارم.
وقتی بچهها بیدار میشوند، مهمترین کارم این است که فضای آرامی برای شروع روزشان ایجاد کنم. اگر از خواب آلودگی یا استرس امتحان ناراحت باشند، با چند کلمه آرامبخش وضعیت را بهتر میکنم. بعد از بدرقهشان، خانه کمکم آرام میشود.
در ساعاتی که آنها مدرسهاند، من کارهای خانه را انجام میدهم. وقتی برمیگردند، معمولاً میخوابند و من محیط خانه را ساکت و آرام نگه میدارم. بعد از استراحت و تخلیه خستگی، زمان انجام تکالیف شروع میشود و من کنارشان مینشینم، گاهی تمرینها خیلی سخت است و من اگر آنها را همراهی نکنم باید غرغرهایشان را بشنوم و حتی ممکن است از ادامه انجام دادن تکلیف سر باز بزند.
این مادر با اشاره به اختلاف سنی بین دو فرزندش گفت: یکی از دخترهایم کلاس پنجم و دیگری کلاس نهم است. برای هرکدامشان با توجه به سن و نیازشان روش جداگانهای دارم. یکی ممکن است نیاز به کمک در ریاضی داشته باشد و دیگری در دیکته. سعی میکنم با بازی، مثالزدن یا سادهسازی درسها، یادگیری را برایشان بهتر کنم. البته ارتباط با معلمان هم خیلی کار مرا آسانتر میکند. بعد از تکالیف، اجازه میدهم زمان آزاد داشته باشند؛ بازی، تماشای کارتون یا یک فعالیت مورد علاقه؛ برای همین همه تلاش و توصیه من به بچهها این است که زودتر تکالیفشان را تمام کنند.
این مادر افزود: حتی گاهی خودم هم کمکشان میکنم تا زودتر تکالیفشان را بنویسند. چون نمیخواهم مثل ما خودشان را پای دیکته نوشتن و مشقهای زیاد نوشتن خسته کنند و درست و حسابی کودکی نکنند.
این مادر دو دختر دانش آموز میگوید: البته در تمام این مسیر، مهمترین نقش من حمایت عاطفی است. اینکه بدانند هر مشکلی باشد، من کنارشان هستم؛ خیلی تلاش میکنم به بچهها نشان بدهم که هر نتیجهای بگیرند من آنها را دوست دارم اما برای زندگی خودشان بهتر است که درسشان را خوب بخوانند؛ البته این روزها خوشبختی در درس خواندن نیست و خیلی از تحصیل کردهها هم زندگی خوبی ندارند ولی با این حال میخواهم تا جایی که فرزندانم میخواهند خوب درس بخوانند.
مادران شاغل فشار مضاعفی را برای تحصیل فرزندانشان متحمل میشوند
یک مادر پرستار هم در گفتگو با مهر از سختیهای مادری میگویند. اگر چه او هم معتقد است آموزش از راه دور و آموزش مجازی خیلی به خانوادهها در تحصیل فرزندان کمک میکنند ولی باز تاکید میکند که هنوز این مادر است که بار اصلی بزرگ شدن و تربیت و تحصیل فرزندان را در خانه به عهده دارد.
او میگوید: من که فرصت کار کردن با فرزندم آرمان را خیلی ندارم؛ حتی زمانی که از بیمارستان به خانه میآیم آرمان دو ساعت قبل به خانه آمده است. این سال جدید چون کلاس ششم است از ساعت ۱ بعد از ظهر که مدرسه به اتمام میرسد دو ساعت برای فرزندم کلاس فوق برنامه گذاشتند. این کلاسها اجباری نیست اما آنقدر وضعیت درسی دانش آموزان بد است که همه خانوادهها راضی میشوند فرزندشان را در این کلاسها ثبت نام کنند. با این حال وقتی در خانه خوب استراحت میکند؛ من با او درس کار میکنم. آرمان خیلی شیطونه و گاهی اصلاً تمرکز کافی برای درس خواندن ندارد.
وی به آموزش مجازی هم اشاره میکند و میگوید: یک برنامه کمک آموزشی را در تبلت برایش نصب کردیم که برای دروس مختلف یک معلم آموزش میدهد. به خوبی همه مسائل را توضیح میدهد و تمرینهای مناسب را با دانش آموز حل میکند و برخی تمرینها را هم صرفاً دانش آموز باید حل کند. این بسته برای هر درس جداگانه قابل تهیه است و مثل کدهای سریال آزمونهای استخدامی از اینترنت خریداری میکنیم و قیمت آن هم نسبت به معلمان خصوصی خیلی مناسبتر است. آرمان امسال کلاس ششم است و امسال هم مثل سال قبل برای او این بستهها را خریداری کردیم.
