به گزارش خبرنگار مهر، اماس یکی از شایعترین بیماریهای مزمن سیستم عصبی مرکزی است که عمدتاً جوانان و افراد در سنین فعالیت اجتماعی و اقتصادی را درگیر میکند. این بیماری میتواند با علائمی همچون ضعف عضلانی، اختلال در تعادل، مشکلات بینایی، خستگی مزمن و محدودیت در فعالیتهای روزمره همراه باشد. طی سالهای اخیر نیز آمار مبتلایان به اماس در کشور افزایش یافته و به یکی از دغدغههای مهم نظام سلامت تبدیل شده است.
یکی از مهمترین ویژگیهای شناختهشده این بیماری، حساسیت بیماران به گرما است. افزایش دمای محیط میتواند باعث تشدید علائم بیماری، افزایش خستگی، کاهش توان جسمی و افت کیفیت زندگی بیماران شود. به همین دلیل در سراسر دنیا توصیه میشود بیماران مبتلا به اماس در محیطهایی با دمای مناسب قرار گیرند و مراکز درمانی ارائه دهنده خدمات به این بیماران نیز شرایط استاندارد سرمایشی و تهویهای را فراهم کنند.
این موضوع در شهری مانند اهواز که گرمای شدید آن زبانزد است، اهمیت دوچندان دارد. در چنین شرایطی انتظار میرود مراکز درمانی، به ویژه مراکزی که خدمات تخصصی به بیماران خاص ارائه میکنند، از آمادگی کامل برای تأمین حداقل استانداردهای محیطی برخوردار باشند.
با این حال، مشاهدات میدانی از درمانگاه پالس بیمارستان گلستان اهواز، نگرانیهایی جدی را درباره وضعیت موجود ایجاد میکند.
از ساعت ۷:۳۰ صبح و همزمان با آغاز پذیرش بیماران، تعداد قابل توجهی از مبتلایان به اماس و سایر بیماران خاص برای دریافت داروهای تزریقی در این مرکز حضور داشتند. بسیاری از این بیماران ناچار بودند حدود چهار ساعت یا بیشتر در بخش باقی بمانند تا فرآیند درمان آنان تکمیل شود.
در طول این مدت، مهمترین موضوعی که از سوی بیماران و خانوادههای آنان مطرح میشد، وضعیت نامناسب سرمایش و تهویه محیط بود. بسیاری از مراجعهکنندگان معتقد بودند شرایط موجود با نیازهای بیماران خاص تناسب ندارد و حضور چند ساعته در چنین فضایی موجب خستگی و ناراحتی مضاعف آنان میشود. برخی خانوادهها نیز از اینکه بیماران مجبورند ساعات طولانی را در محیطی با شرایط نامناسب سپری کنند، ابراز نگرانی میکردند.
نکته قابل توجه آن است که این مشکل تنها متوجه بیماران نیست. پرستاران و کارکنان درمانی نیز که ساعتها در این بخش مشغول خدمترسانی هستند، با همین شرایط مواجهاند. بدون تردید فراهم نبودن محیط کاری مناسب میتواند بر رفاه کارکنان و حتی کیفیت ارائه خدمات درمانی اثرگذار باشد.
اکنون این پرسش مطرح است که چگونه در یکی از مهمترین مراکز آموزشی و درمانی جنوب کشور، چنین وضعیتی برای بیماران خاص و کادر درمان به وجود آمده است. اگر مشکل فنی در سیستم سرمایشی وجود دارد، چرا رفع آن به تأخیر افتاده است، و اگر مسئولان از این شرایط اطلاع داشتهاند، چه اقداماتی برای جلوگیری از بروز چنین وضعیتی انجام دادهاند.
موضوع سلامت مردم، به ویژه بیماران خاص، مسئلهای نیست که بتوان از کنار آن به سادگی عبور کرد. بیماران اماس به اندازه کافی با دشواریهای بیماری خود دستوپنجه نرم میکنند و نباید بار مشکلات مدیریتی یا کمبودهای زیرساختی نیز بر دوش آنان قرار گیرد.
از دانشگاه علوم پزشکی جندیشاپور اهواز انتظار میرود با ورود مستقیم به این موضوع، ضمن ارائه توضیحی شفاف به افکار عمومی، زمانبندی مشخصی برای رفع مشکل اعلام کند. همچنین در صورت احراز هرگونه قصور یا کوتاهی در مدیریت این بخش، برخورد لازم با مسئولان مربوطه صورت گیرد.
بیماران خاص و خانوادههای آنان حق دارند در محیطی ایمن، استاندارد و متناسب با شرایط بیماری خود خدمات درمانی دریافت کنند. تأمین این حق، نه یک امتیاز ویژه، بلکه وظیفهای قانونی، حرفهای و اخلاقی برای مدیران نظام سلامت است. سلامت مردم شوخیبردار نیست و هیچ توجیهی نمیتواند جایگزین پاسخگویی و اقدام فوری برای رفع این مشکل شود.
