به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از فیز، ابتلا به دیابت برای بسیاری از افراد به دردی مادام العمر منجر می شود زیرا بدتر شدن گردش جریان خون سبب می شود زخم ها به خصوص در پاها ترمیم نشوند.
التهاب مزمن، مشکلات در تشکیل مویرگ های حامل مواد مغذی و سلول های ایمنی بسیار مشتاق که به بافت در حال ترمیم حمله می کنند، همگی سبب می شوند زخم پای افراد دیابتی به سختی درمان شود.
هم اکنون درمان هایی برای این چالش وجود دارد اما موانع بسیار دارند. مواد طبیعی برای درمان زخم بهتر از مواد مصنوعی عمل می کنند و همین امر استفاده از محصولات زیستی دریافت شده از اهدا کنند گان را ترویج می دهد.
امروزه بسیاری از مواد شایع برای درمان چنین زخم هایی از پوست خوک یا انسان گرفته می شود که برای از بین بردن سلول ها فراوری می شوند اما محصولاتی که از خوک به دست می آیند ممکن است از سوی سیستم ایمنی بدن پس زده شوند یا حساسیت ایجاد کنند. بافت های انسانی اهدایی نیز محدود هستند و اغلب اوقات به افراد سالمند با ظرفیت باز تولید اندک تعلق دارند.
علاوه بر آن تنوع میان اهداکنندگان ممکن است باعث ایجاد ناهماهنگی و تطابق مکانیکی ضعیف با بافت بیمار شود، که احتمال دارد روند بهبودی را کندتر یا سیستم ایمنی بیمار را برای حمله به ساختارهایی که برای کمک به بهبودی در نظر گرفته شدهاند تحریک کند. این درمانها همچنین ممکن است منجر به ایجاد اسکار زخم شوند.
دکتر فنگ ژائو پروفسور مهندسی زیستی در دانشگاه Texas A&M در این باره می گوید: هنگامیکه سلول هایی در محصول وجود دارد، بافت نیز وجود خواهد داشت. انتقال و ذخیره سازی آن ممکن است مشکلات متعددی ایجاد کند. زیرا سلول ها به اهدا کنندگان مختلف تعلق دارد، پوست پیرتر و ویژگی تولید نیز کاهش یافته است. محصولات دیگری که مواد طبیعی را از حیوانات دریافت می کنند همیشه ریسک انتقال پاتوژن یا پس زده شدن توسط سیستم ایمنی را در بر دارند.
او و همکارانش مشغول کار روی توسعه یک بانداژ زخم نوین هستندکه مواد ساخته شده با سلول های انسانی را بدون استفاده از خود سلول ها به کار می گیرد.
ژائو در این باره می افزاید: ما از مواد زیستی مشتق شده از سلول انسانی به نام ماتریکس خارج سلولی در هم تنیده استفاده کردیم. اگر بتوان این مواد را از سلول های انسانی تولید کرد، به یک منبع بی نهایت دست می یابیم. هنگامیکه سلول ها مهندسی می شوند، کیفیت باثبات تری خواهند داشت.
به طور دقیق تر وی با همکاری گروهی دیگر از پژ وهشگران روشی را برای هدایت سلولهای رشد یافته در آزمایشگاهبرای ایجاد ساختارهایی دقیقا مشابه ساختارهای موجود در پوست انسان ابداع کرده است.
محققان چارچوبی خاص برای سلول ها مانند زیربنای یک خانه فراهم می کنند. در مرحله بعد سلول هابه این ساختار واکنش نشان می دهند و خانه را می سازند. اگر به آنها یک سطح صاف داده شود، آنها به طور تصادفی رشد می کنند و یک ساختار سازمان یافته مورد نیاز را نمی سازند. اما با ارائه یک چارچوب اولیه به آنها، می توان سلول ها را به ایجاد ساختار مورد نظر هدایت کرد.
محققان پس از ایجاد ساختار می توانند کل سلول های انسانی را از آن پاک کنند و به این ترتیب ریسک عدم تطابق زیست مکانیکی یا واکنش سیستم ایمنی از بین می رود.
