خبرآنلاین – خوزستان: ورزش برای بسیاری از افراد با زمین مسابقه، باشگاه یا سکوهای قهرمانی تعریف میشود؛ اما در پشت این ویترین، مجموعهای از نیروها فعالیت میکنند که بخش مهمی از چرخهٔ ورزش را شکل میدهند. حسن جلیلی، فعال حوزهٔ ورزش و رسانهٔ خوزستان، یکی از همین چهرههاست؛ مسیری که از کاراته و روابطعمومی هیاتهای ورزشی استان آغاز شد و به ایدهٔ راهاندازی مربییاب رسید.
در میان این گروه، مربیان ورزشی جایگاه ویژهای دارند؛ افرادی که بخش قابل توجهی از ارتباط مستقیم میان ورزش و جامعه را بر عهده دارند، اما مسیر ورود آنها به بازار کار و رسیدن به یک فرصت شغلی مناسب، همچنان در بسیاری از موارد بر پایه معرفیهای شخصی، ارتباطات حرفهای و شبکههای غیررسمی شکل میگیرد.
حسن جلیلی یکی از فعالان ورزشی خوزستان است که مسیر حرفهای خود را از ورزش و کاراته آغاز کرد و در ادامه، تحصیل تخصصی در علوم ورزشی، فعالیت رسانهای و حضور در روابط عمومی چند هیات ورزشی خوزستان را تجربه کرد؛ مسیری که به گفته خودش، در نهایت باعث شد مسئله اشتغال و فعالیت حرفهای مربیان را از زاویهای متفاوت دنبال کند و ایده راهاندازی مربییاب شکل بگیرد.
از کاراته تا علوم ورزشی
جلیلی فعالیت ورزشی خود را از سالهای نوجوانی و با کاراته آغاز کرد؛ رشتهای که سالها در آن فعالیت داشته و همچنان بخشی از هویت ورزشی او محسوب میشود. در ادامه، او مدرک کارشناسی خود را در رشته تربیتبدنی از دانشگاه شهید چمران اهواز اخذ کرد و مسیر تحصیلی خود را با کارشناسی ارشد در گرایش مدیریت ورزشی از دانشگاه مازندران تکمیل کرد.
برای او، ورزش تنها یک فعالیت بدنی یا مسابقه نبود. حضور در فضای باشگاه و آشنایی نزدیک با ورزشکاران و مربیان، بعدها در انتخاب مسیر حرفهای او نیز تأثیرگذار شد.
جلیلی در سالهای بعد وارد بخشهای مختلف ورزش شد؛ از فعالیت رسانهای و روزنامهنگاری ورزشی تا روابط عمومی هیاتهای ورزشی خوزستان. تجربهای که به مرور باعث شد او ورزش را از چند زاویه مختلف ببیند؛ از نگاه ورزشکار و مربی تا نگاه رسانه، روابط عمومی و ساختار اجرایی ورزش.
سالها حضور در روابط عمومی هیاتهای ورزشی خوزستان
بخش قابل توجهی از مسیر حرفهای جلیلی به فعالیت در روابط عمومی چند هیات ورزشی استان خوزستان اختصاص دارد؛ حضوری که بهمرور ارتباط او را با مربیان، باشگاهها و ساختار اجرایی ورزش استان عمیقتر کرد. او یک سال در روابط عمومی هیات کاراته خوزستان فعالیت داشت و در ادامه، هفت سال در روابط عمومی هیات بدنسازی و پرورش اندام خوزستان حضور یافت؛ دورهای که بیشترین سابقه فعالیت او در میان هیاتهای مختلف را شامل میشود.
جلیلی همچنین سه سال در روابط عمومی هیات جودو و دفاع شخصی خوزستان و یک سال در هیات شطرنج این استان فعالیت کرد. علاوه بر این، او به مدت چهار سال دبیر هیات شمشیربازی خوزستان بوده است؛ مسئولیتی که فراتر از روابط عمومی، بخشی از امور اجرایی این هیات را نیز شامل میشد.
این حضور طولانی و چندجانبه در هیاتهای مختلف، جلیلی را با طیف گستردهای از مربیان، ورزشکاران و مدیران باشگاهها در رشتههای متفاوت آشنا کرد؛ تجربهای که بعدها در شکلگیری ایده مربییاب تأثیرگذار بود. در جریان همین سالهای فعالیت، جلیلی دو دوره بهعنوان روابطعمومی برتر استان خوزستان انتخاب شد و یکبار نیز از سوی فدراسیون بدنسازی و پرورشاندام، بهعنوان روابطعمومی برتر در میان هیاتهای این رشته در سطح کشور معرفی شد.
به گفته جلیلی، در طول سالهای فعالیت در هیاتهای ورزشی خوزستان، او بهطور مستقیم و غیرمستقیم با هزاران مربی در ارتباط بوده است؛ ارتباطی که بهمرور او را با دغدغهها و چالشهای مشترک این جامعه بزرگ آشنا کرد و یکی از زمینههای اصلی شکلگیری ایده مربییاب بود.
وقتی رسانه به بخشی از مسیر حرفهای تبدیل شد
فعالیت رسانهای بخش دیگری از مسیر حرفهای جلیلی است. کار در رسانه ورزشی، برخلاف آنچه ممکن است در نگاه نخست به نظر برسد، تنها به تهیه و انتشار خبر محدود نمیشود. خبرنگار یا فعال رسانهای ورزش در طول زمان با طیف گستردهای از افراد در ارتباط قرار میگیرد؛ از ورزشکار و مربی گرفته تا مدیر، رئیس هیات، باشگاه و مسئولان اجرایی. همین ارتباط گسترده، به جلیلی فرصت داد مسائل ورزش خوزستان را نه فقط از پشت میز، بلکه از نزدیک دنبال کند.
او در سالهای فعالیت رسانهای خود درباره موضوعات مختلف ورزش خوزستان قلم زده و در کنار آن، در حوزه روابط عمومی نیز فعالیت داشته است؛ حوزهای که ارتباط مستقیم با رویدادها، مسابقات، مربیان، ورزشکاران و مدیران ورزشی دارد.این ترکیب تجربه، بعدها اهمیت بیشتری پیدا کرد.
سالهایی که یک سؤال را پررنگتر کرد
فعالیت چندساله در روابط عمومی هیاتهای ورزشی، جلیلی را بیش از گذشته با مربیان و باشگاهها در ارتباط قرار داد. در یک طرف، مربیانی قرار داشتند که برای گرفتن مدرک، افزایش دانش و کسب تجربه سالها زمان و هزینه صرف کرده بودند و در طرف دیگر، باشگاههایی قرار داشتند که برای پیدا کردن نیروی متخصص مورد نیاز خود، در بسیاری از موارد باید از روشهای سنتی استفاده میکردند.
همین مسئله به تدریج یک سؤال را برای او جدیتر کرد؛ چرا میان مربیای که به دنبال فرصت شغلی است و باشگاهی که به دنبال مربی مناسب میگردد، یک مسیر تخصصی و منظم وجود نداشته باشد؟ از همین نقطه، ایده مربییاب شکل گرفت.
مربییاب؛ یک ایده از دل تجربه میدانی
مربییاب در ابتدا با یک مسئله ساده اما واقعی شکل گرفت؛ ایجاد ارتباط میان مربی و باشگاه. اما ایده در ادامه قرار نبود صرفاً یک کانال انتشار آگهی استخدام باشد. هدف، ایجاد بستری تخصصی برای معرفی مربیان، انتشار فرصتهای شغلی، ارتباط باشگاهها با نیروی مورد نیاز و در نهایت ایجاد یک فضای منظمتر برای بخشی از بازار خدمات ورزشی عنوان شده است.
جلیلی معتقد است تجربه چندساله حضور در ورزش، رسانه و روابط عمومی باعث شده شکلگیری این ایده صرفاً یک تصمیم تجاری نباشد؛ بلکه نتیجه مواجهه مستقیم با مسئلهای باشد که پیش از آن در فضای واقعی ورزش دیده بود.
بر اساس اطلاعات ارائهشده از سوی بنیانگذار این پلتفرم، جامعه مخاطبان مربییاب اکنون از چهار هزار نفر عبور کرده و تاکنون بیش از ۸۰۰ معرفی میان مربیان و فرصتهای موجود انجام شده است؛ آماری که برای یک پروژه شکلگرفته از فضای ورزش خوزستان، نشاندهنده تلاش برای توسعه یک ایده فراتر از یک فعالیت محلی است.
مسئله فقط پیدا کردن شغل نیست
اما داستان مربیان ورزشی تنها به پیدا کردن یک فرصت شغلی ختم نمیشود. بازار مربیگری در سالهای اخیر تغییر کرده است. مربی امروز علاوه بر دانش تخصصی، با موضوعاتی مانند ارتباط با شاگرد، حفظ مشتری، فعالیت رسانهای، ساخت برند شخصی، بازاریابی خدمات و مدیریت درآمد نیز مواجه است.
به همین دلیل، جلیلی در ادامه فعالیت حرفهای خود، تمرکز بیشتری روی موضوع توسعه کسبوکار مربیان و باشگاهها گذاشته است. از نگاه او، داشتن دانش مربیگری شرط لازم برای فعالیت حرفهای است، اما در بازار امروز الزاماً کافی نیست.
مربی باید بتواند تخصص خود را بهدرستی ارائه کند، ارتباط حرفهای بسازد، مخاطب خود را بشناسد و برای فعالیت اقتصادی خود نیز برنامه داشته باشد. این نگاه، مربییاب را نیز از یک پروژه صرفاً استخدامی به بخشی از یک نگاه بزرگتر درباره اقتصاد مربیگری تبدیل کرده است.
تجربهای که از خوزستان آغاز شد
یکی از ویژگیهای مسیر جلیلی این است که ایده مربییاب از یک دفتر یا مجموعه تجاری خارج از فضای ورزش شکل نگرفت؛ بلکه از دل سالها حضور در محیط واقعی ورزش خوزستان به وجود آمد. استانی که تعداد زیادی هیات، باشگاه، مربی و ورزشکار دارد و همزمان با مشکلات مختلف زیرساختی، اقتصادی و مدیریتی در حوزه ورزش نیز مواجه است.
در چنین شرایطی، ارتباط میان عرضه و تقاضای نیروی انسانی در ورزش میتواند یکی از موضوعاتی باشد که نیازمند ابزارهای جدید است. مربییاب تلاش میکند همین نقطه اتصال را هدف قرار دهد؛ جایی که یک مربی به دنبال فرصت است و یک باشگاه به دنبال نیروی مناسب.
از روابط عمومی تا کارآفرینی در ورزش
مسیر حرفهای جلیلی در اینجا یک تغییر دیگر نیز پیدا میکند. او که سالها در بخشهایی مانند رسانه و روابط عمومی چند هیات ورزشی خوزستان فعالیت کرده، حالا بخشی از تمرکز خود را روی ساختن یک محصول در حوزه ورزش گذاشته است.
این تغییر را میتوان بخشی از روندی دانست که در آن نقش فعالان ورزشی از اجرای امور جاری به سمت حل مسئله و ایجاد کسبوکارهای تخصصی حرکت میکند. در واقع، تجربه رسانهای و روابط عمومی برای او تنها سابقه کاری باقی نمانده و به ابزاری برای شناخت نیازهای جامعه ورزشی و ارتباط با مخاطبان تبدیل شده است.
آینده؛ یک پلتفرم ملی یا ادامه یک تجربه محلی؟
سؤال مهم درباره مربییاب اکنون این است که آیا چنین مدلی میتواند از خوزستان فراتر برود و در سطح ملی توسعه پیدا کند یا خیر.
پاسخ به این سؤال تنها به تعداد کاربران یک پلتفرم وابسته نیست. موفقیت چنین مدلی نیازمند ایجاد اعتماد میان مربی و باشگاه، شکلگیری پروفایلهای حرفهای، ثبت سوابق، ایجاد سازوکارهای مناسب برای معرفی نیرو و در نهایت تبدیل شدن به یک مرجع قابل اتکا در بازار خدمات ورزشی است.
جلیلی نیز مسیر پیش روی مربییاب را در همین چارچوب میبیند؛ حرکتی که از یک جامعه ورزشی در خوزستان آغاز شده و چشمانداز آن، ایجاد بستری گستردهتر برای مربیان و باشگاههای کشور است.
داستانی که هنوز تمام نشده است
مسیر حسن جلیلی از کاراته آغاز شد، با تحصیل در تربیتبدنی و مدیریت ورزشی ادامه پیدا کرد و در سالهای بعد به رسانه و روابط عمومی چند هیات ورزشی خوزستان رسید؛ اما شاید نقطه قابل توجه این مسیر، جایی باشد که تجربههای پراکنده به یک مسئله مشخص متصل شدند.
مسئلهای که در ابتدا ساده به نظر میرسید؛ چطور میتوان مربی مناسب را به باشگاه مناسب رساند؟ پاسخی که برای این سؤال شکل گرفت، مربییاب بود. اما فارغ از اینکه این پلتفرم در آینده چه اندازه توسعه پیدا کند، تجربه شکلگیری آن یک نکته را درباره اقتصاد ورزش دوباره پررنگ میکند؛ اینکه ورزش فقط مسابقه و قهرمانی نیست و پشت هر سالن، باشگاه و کلاس ورزشی، بازاری از نیروی انسانی، تخصص و خدمات وجود دارد که برای حرفهایتر شدن، به ابزارهای جدید نیاز دارد.
برای جلیلی، این مسیر حالا از روابط عمومی و رسانه عبور کرده و به جایی رسیده که باید یک مسئله واقعی را در میدان کسبوکار ورزش آزمایش کند؛ مسیری که نقطه شروع آن خوزستان است، اما چشماندازش را فراتر از مرزهای این استان تعریف کرده است.
