به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین و به نقل از ایلنا، «حبیب مهدوی» درباره آسیبهای جنگ بر زندگی شهروندان ناشنوا به ایلنا گفت: در شرایط بحران و جنگ دو معضل بزرگ در جامعه را شاهد هستیم. نخست جنگی که جان و مال افراد را تهدید میکند و دوم ضعف در مدیریت بحران که شاید بتوان گفت آسیبهای این موضوع کمتر از جنگ نیست. آسیبهای ناشی از ضعف مدیریت زمانی پررنگتر میشود که پای گروههای توانخواه و آسیب پذیر درمیان باشد. به این معنا که آسیبهای ضعف در مدیریت بحران بر زندگی این بخش از شهروندان به دلیل وضعیت ویژه آنها مهلکتر از سایر اقشار جامعه است.
او اضافه کرد که استفاده از عبارت «آسیب پذیر» تعریف مناسبی برای افراد توانخواه نیست. توانخواهان به خودی خود ناتوان نیستند، بلکه عدم وجود فرصتها و امکانات برابر باعث محدود شدن توانایی آنها در مقابله با بحران است.
دبیرکل شبکه ملی سازمانهای مردم نهاد ناشنوایان ایران یکی از مهمترین آسیبهای ناشی از جنگ وارده به ناشنوایان را قطع اینترنت توصیف کرد و گفت: متاسفانه در زمان وقوع جنگ و سایر بحرانها، نخستین واکنش مدیریت کلان کشور، قطع اینترنت بدون پیشبینی تمهیدات جبرانی است از آنجا که درک و اطلاع مدیران ما از نیازهای زندگی ناشنوایان محدود است، کمتر کسی آسیبهای مادی و روانی قطع اینترنت به این قشر از جامعه را درمییابد. این درحالی است که در وضعیت بحران، تقویت ارتباطات عامل اصلی در کاهش آسیبهای دوره بحران است و هرچه ارتباطات ضعیف و محدودتر باشد بروز آسیبها و ناهنجاریهای زیستی افزایش مییابد.
او با یادآوری اینکه زبان اصلی ارتباطی ناشنوایان زبان اشاره است که زبانی تصویری و دیداری (نه نوشتاری و صوتی) است، عنوان کرد: فقدان دسترسی به ابزار ارتباط تصویری (در فضای مجازی) به شدت توان ارتباطی این افراد را محدود کرده و آسیبهای دوران بحران را برای آنها مضاعف میکند. حالا اگر برخی قطع اینترنت را به دلایل امنیتی و حفاظتی اقدامی مناسب میدانند باید به این سوال پاسخ دهند که علت فروش اینترنتهای خاص با قیمتهای نجومی به چه علت است؟
مهدوی این را هم گفت که ناشنوایان به دلیل ویژگیها و نیازهای خاص خود از یک سو و نبود تمهیدات لازم برای تامین نیازهای آنها معمولا جزو دهکهای کمدرآمد هستند و به همین علت تهیه اینترنت گرانقیمت برایشان تقریبا ناممکن است، بهویژه آنکه به دلیل همان مشکلات ارتباطی حضور فیزیکی افراد ناشنوا در بازار کارهم با موانعی مواجه است. بنابراین درآمد حاصل از اشتغال و کسب و کارهای آنلاین برای آنها حکم آب باریکهای در زندگی را دارد. بنابراین این موضوع بسیار قابل فهم است که دسترسی به اینترنت برای این گروه بسیار حیاتی است و باید در زمان بحران و قطع اینترنت امکان دسترسی این افراد به اینترنت سراسری و ارزان (بصورت مدیریت شده) فراهم شود.
او برای تاکید بیشتر بر دشواریهای ارتباطی ناشنوایان با ذکر مثالی گفت: من بهدلیل ناشنوایی و عدم امکان برقراری تماس تلفنی چارهای ندارم به جز اینکه به سوالات خبرنگاران به صورت مکتوب که البته زمانبر هم هست، پاسخ دهم این درحالی است که یک فرد شنوا میتواند همین گفتگوها را طی یک تماس تلفنی چند دقیقهای با خبرنگار انجام دهد.
مهدوی یکی از مهمترین رویکردهای حمایتی مورد انتظار برای ناشنوایان در دوره جنگ را اطلاع رسانی رسانهای و دسترسی به سامانههای خدمات عمومی مانند مراکز درمانی و آموزشی و مشاورهای دانسته و معتقد است که با توجه به قطع اینترنت سراسری، رسانههای داخلی وظیفه مهمی در پر کردن این خلا برعهده دارند: به عنوان مثال رسانه ملی (صدا و سیما) برای ناشنوایان قابل استفاده نیست و این گروه در مواقع پیک بحران، در کنار نداشتن امنیت جسمی و روحی از داشتن کانال لازم برای کسب اطلاعات ضروری بیبهره هستند.
به گفته دبیرکل شبکه ملی سازمانهای مردم نهاد ناشنوایان، مدیران بهزیستی و سایر نهادهای مرتبط با امور ناشنوایان بدون شناخت کافی از نیازها و چند و چون زیستی این افراد منصوب میشوند، در حالی که از دریافت مشورت از موسسات مردم نهاد هم رویگردان هستند و غالبا نگاهی از بالا به این موسسات دارند. از طرف دیگر نبود مراکز و افراد متخصص برای مشاوره با ناشنوایان در دوره بحران هم ضعف بزرگی است که دولت توجهی به آن ندارد و با وجود از سر گذراندن دوران کرونا و جنگ ۱۲ روزه به نظر میرسد همچنان مسئولان مربوطه درسی از این تجربیات کسب نکردهاند یا از تجربههای کسب شده استفاده نمیکنند.
۵۸۳۲۳
