به گزارش خبرنگار مهر، فردا سالگرد شهادت امام جواد الائمه علیه السلام است.حضرت امام محمدتقی (ع) مشهور به «جوادالائمه»، نهمین اختر تابناک آسمان امامت و ولایت، در سال ۱۹۵ هجری قمری در مدینه چشم به جهان گشودند. دوران امامت ایشان که از سال ۲۰۳ هجری و پس از شهادت مظلومانه پدر بزرگوارشان، امام رضا (ع) آغاز شد، فصلی نوین و منحصربهفرد در تاریخ تشیع به شمار میرود. امام جواد (ع) در حالی در سن ۸ سالگی بار سنگین هدایت امت را بر دوش گرفتند که جهان اسلام با پیچیدهترین بحرانهای کلامی و سیاسی روبرو بود. ایشان نخستین امامی بودند که در سن نوجوانی به مقام امامت رسیدند و با وجود عمر کوتاهی که تنها ۲۵ سال به درازا کشید، توانستند با تکیه بر علم الهی و تدبیر الهی، پایههای فکری و تشکیلاتی شیعه را در برابر تندبادهای نفاق و تردید مستحکم سازند. شهادت ایشان در سال ۲۲۰ هجری قمری به دستور معتصم عباسی، پایانی بر حیات ظاهری اما آغازی بر جاودانگی مسیری بود که ایشان برای آزاداندیشی و ایستادگی ترسیم کردند.
سیره علمی و نهضت آزاداندیشی در حصار عباسی
بارزترین ویژگی سیره علمی امام جواد (ع)، بنیانگذاری «بحث آزاد» و مناظرات روشمند علمی است. در دورانی که مأمون عباسی تلاش میکرد با برپایی مجالس مناظره میان امام نوجوان و بزرگترین فقیهان و عالمان عصر، از جمله یحیی بن اکثم، به زعم خود ناتوانی علمی امام را اثبات و جایگاه الهی امامت را مخدوش کند، حضرت با تسلطی خیرهکننده بر دقیقترین مسائل فقهی، کلامی و قرآنی، همگان را به شگفتی واداشتند. ایشان نه تنها به سوالات دشوار پاسخ میدادند، بلکه با تبیین صحیح مبانی دین، سستی استدلالهای مدعیان را آشکار میکردند.
سیره علمی ایشان تداوم مسیر امام باقر (ع) و امام صادق (ع) در نهادینهسازی علممحوری بود، با این تفاوت که ایشان در فضایی به مراتب بستهتر و تحت نظارت شدید امنیتی، از مناظره به عنوان یک ابزار تبلیغی برای اثبات حقانیت مکتب اهلبیت (ع) بهره جستند. بر اساس گزارشهای تاریخی، امام در یک نشست به ۳۰ هزار پرسش در زمینههای مختلف پاسخ دادند که این امر نشاندهنده احاطه علمی وسیع ایشان و پاسداری از حوزهی دانشی است که امام صادق (ع) بنا نهاده بودند. ایشان با تربیت حدود ۲۷۰ شاگرد برجسته، شبکه علمی و حدیثی شیعه را زنده نگاه داشتند و زمینهساز آمادگی فکری جامعه برای دوران غیبت شدند.
سیره عملی؛ زهد، سخاوت و مقابله با فساد
در بعد سیره عملی، امام جواد (ع) مظهر نام مبارکشان یعنی «جواد» (بسیار بخشنده) بودند. با وجود آنکه دستگاه خلافت سعی داشت با پیوند دادن ایشان به دربار (ازدواج اجباری با امفضل دختر مأمون)، امام را غرق در تجملات و دنیازدگی نشان دهد، ایشان هرگز از زیست ساده و زاهدانه خود دست نکشیدند. سیره عملی ایشان بر پایه مدارا با مردم، گرهگشایی از مشکلات شیعیان و ایستادگی در برابر ستم حکام مستبد بنا شده بود.
ایشان در برخورد با همسر ناموافق خود (امفضل) و تحمل ناملایمات ناشی از فشارهای سیاسی، عالیترین درجات حلم و بردباری را به نمایش گذاشتند. از سوی دیگر، امام با استفاده از «سازمان وکالت»، شبکهای منسجم برای ارتباط با شیعیان در اقصینقاط جهان اسلام ایجاد کردند تا علاوه بر رفع نیازهای مالی و شرعی پیروان، مانع از فروپاشی تشکیلاتی شیعه تحت فشارهای عباسیان شوند. این سیره عملی، نشاندهنده مدیریتی هوشمندانه بود که هم به تربیت اخلاقی فردی میپرداخت و هم از کیان جامعه اسلامی در برابر انحرافات حراست میکرد.
سیره تبلیغی و مبارزه با قدرتهای مزور
سیره تبلیغی امام جواد (ع) را باید در چارچوب نظریه «انسان ۲۵۰ ساله» و مبارزه مستمر با «نفاق» تحلیل کرد. مأمون عباسی پیچیدهترین دشمن اهلبیت بود؛ او برخلاف خلفای قبلی که دشمنی آشکار میکردند، با چهرهای مقدسمآبانه و طرفدار علم و دین وارد میدان شده بود تا با جذب امام به دربار، قداست ایشان را از بین ببرد. امام جواد (ع) با هوشمندی تمام، این ماسک تزویر را از چهره مأمون کنار زدند.
ایشان به مردم آموختند که وقتی دشمن با لباس دین و نفاق وارد میشود، باید هوشیاری را دوچندان کرد. مبارزه ایشان نه یک مبارزه صرفاً مسلحانه، بلکه یک «جهاد تبیین» همهجانبه بود. امام از هر فرصتی، حتی در ایام حج، برای بیدارگری مردم استفاده میکردند. ایشان با مقاومت در برابر تطمیعهای دربار و تحمل تبعیدهای مکرر به بغداد، نشان دادند که امامت هرگز با قدرتهای باطل سازش نخواهد کرد. این سیره تبلیغی، درس بزرگی برای تاریخ بود که در مقابل قدرتهای ریاکار، نباید حتی یک قدم عقبنشینی کرد.
فرجام سرخ و میراث ماندگار
سرانجام، ایستادگی امام جواد (ع) و نفوذ معنوی روزافزون ایشان در قلبهای مسلمانان، برای معتصم عباسی غیرقابل تحمل شد. معتصم که پس از مأمون به قدرت رسیده بود، امام را از مدینه به بغداد فراخواند و در نهایت در اواخر ذیالقعده سال ۲۲۰ هجری، ایشان را به وسیله زهر توسط همسرشان (امفضل) مسموم و به شهادت رساند.
میراث امام جواد (ع) تنها در روایات فقهی و اخلاقی خلاصه نمیشود؛ ایشان به عنوان «نمودار مقاومت»، به تاریخ آموختند که جوانی و محدودیتهای سیاسی مانعی برای انجام تکالیف الهی نیست. سیره ایشان الگوی کاملی از آزاداندیشی علمی، سخاوت عملی و بصیرت تبلیغی است که توانست تشیع را از یکی از بحرانیترین پیچهای تاریخی خود عبور داده و به دوران امام هادی (ع) و زمینهسازی برای غیبت متصل نماید. امروز کاظمین، با در آغوش گرفتن پیکر مطهر ایشان در کنار جدشان امام موسی کاظم (ع)، پناهگاه دلباختگانی است که درس ایستادگی و نفاقستیزی را از پیشوای جوان خود آموختهاند.
