به گزارش خبرنگار مهر، در تاریخ پرماجرای انقلاب، هیچ روزی مانند دوازدهم بهمن نبود که در آن، مردی از دودمان پیامبران و بر شیوهی آنان، با دستی پرمعجزه و دلی به عمق و وسعت دریا، در میان مردمی شایسته و چشم به راه، چون آیهی رحمت فرود آمد و آنان را بر بال فرشتگان قدرت حق نشانید و تا عرش عزت و عظمت برکشید. و هیچ روزی چون چهاردهم خرداد نبود که در آن، طوفان مصیبت و عزا، بر این مردم تازیانهی غم و اندوه فرود آورد. ایران یک دل شد و آن دل در حسرتی گدازنده سوخت، و یک چشم شد و آن چشم در مصیبتی عظیم گریست.هر چند ابعاد وسیعی از شخصیت والای امام همچنان ناشناخته مانده و تلاش در کشف و شهود برخی از آنها به زمان بیشتری نیاز دارد لکن تأمل در بخش مشهود از ابعاد شناخته شده شخصیت امام میتواند زوایای نامشهودی را در ابعاد ناشناختۀ آن مراد دلها آشکار سازد.
اندیشه اخلاقی امام خمینی (ره) فراتر از یک توصیهنامه ساده برای تهذیب نفس، منظومهای معرفتی و جامع است که بر پایه پیوند میان فلسفه، عرفان و فقه بنا شده است. برای درک عمیق نگاه ایشان به اخلاق، باید ابتدا به این نکته نگریست که اخلاق در این مکتب، نه یک امر حاشیهای یا فردی، بلکه ستون فقرات حیات انسانی و سنگ بنای هرگونه کنش اجتماعی و سیاسی تلقی میشود. امام خمینی با رویکردی صدرایی و با بهرهگیری از حکمت متعالیه، اخلاق را از سطح ملکات نفسانی به سطح سلوک الی الله ارتقا داده و آن را با واقعیتهای عینی زندگی گره میزند.
هستیشناسی اخلاق و مبدا کمال
در نگاه امام خمینی، ریشه تمامی فضایل اخلاقی در توحید و معرفتالله نهفته است. ایشان معتقد است که انسان به فطرت اصلی خود، عاشق کمال مطلق است و هرگونه گرایش به زیبایی، قدرت و علم در واقع پرتوی از عشق به حقتعالی است. از این منظر، رذایل اخلاقی زمانی پدیدار میشوند که انسان در تشخیص مصداق کمال دچار خطا شده و به جای کمال مطلق، به امور فانی و مادی دل ببندد. بنابراین، اخلاق در گام نخست، تصحیح رؤیت و معرفت انسان است. قلب انسان در نگاه ایشان، کانون تحولات اخلاقی است؛ اگر قلب منور به نور توحید شود، تمامی افعال بدنی نیز صبغه الهی پیدا میکنند. این نگاه باعث میشود که اخلاق از یک نظام خشک قانونی به یک حرکت عاشقانه و آگاهانه تبدیل شود.
رابطه ظاهر و باطن در سلوک اخلاقی
یکی از ویژگیهای برجسته اندیشه اخلاقی امام، تاکید بر رابطه دیالکتیک میان ظاهر و باطن است. ایشان بر خلاف برخی رویکردهای صوفیانه که تنها به صفای باطن اهمیت میدهند یا رویکردهای قشری که تنها به پوسته احکام بسنده میکنند، معتقد است که ملکات اخلاقی از طریق تکرار اعمال ظاهری در جان انسان رسوخ میکنند. هر عمل صالحی، نوری در باطن ایجاد میکند و این نور باطنی، تمایل انسان به اعمال صالح بعدی را افزون میسازد. از سوی دیگر، گناهان ظاهری مایه کدورت قلب شده و به تدریج ماهیت وجودی انسان را تغییر میدهند. این دیدگاه باعث میشود که شریعت به عنوان بستر اصلی تربیت اخلاقی معرفی شود؛ یعنی هیچ کمال باطنی بدون تقید به احکام ظاهری دین میسر نیست.
برخلاف بسیاری از عالمان اخلاق که بر جنبههای فردی و عزلتنشینی تاکید داشتند، امام خمینی اخلاق را در متن جامعه تعریف میکند. از نظر ایشان، تهذیب نفس مقدمه اصلاح جامعه است. فردی که توانسته باشد بر بتهای درونی و خودخواهیهای خود غلبه کند، میتواند در برابر مستکبران و بتهای بیرونی ایستادگی کند. اخلاق سیاسی امام بر پایه عدالت، نفی سبیل (عدم سلطه بیگانگان) و خدمت به خلق بنا شده است. ایشان قدرت سیاسی را نه به عنوان یک هدف، بلکه به عنوان ابزاری برای پیادهسازی فضایل اخلاقی و احقاق حق میبیند. در واقع، سیاست در این نگاه، شعبهای از اخلاق عملی در مقیاس بزرگ است و هرگونه تفکیک میان این دو، منجر به فساد در هر دو حوزه خواهد شد.
نقش عقل و فطرت در تشخیص فضیلت
در مبانی معرفتشناختی امام، عقل سلیم و فطرت الهی دو حجت درونی هستند که انسان را به سوی نیکی رهنمون میشوند. ایشان میان عقل جزئی که تنها به دنبال منافع مادی است و عقل قدسی یا رحمانی که خیر مطلق را تشخیص میدهد، تفاوت قائل است. تربیت اخلاقی در واقع فرآیند آزاد کردن عقل از اسارت شهوت و غضب است. وقتی عقل بر قوای وجودی انسان حاکم شود، اعتدال که حقیقت فضیلت است حاصل میشود. امام خمینی در کتابهای اخلاقی خود مانند اربعین حدیث و شرح جنود عقل و جهل، با زبانی دقیق به کالبدشکافی این قوا پرداخته و راهکارهای عملی برای غلبه لشکر عقل بر لشکر جهل ارائه میدهد.
محوریترین مفهوم در تربیت اخلاقی امام، جهاد اکبر یا مبارزه با نفس است. ایشان معتقد است که بزرگترین مانع در راه کمال انسان، خودخواهی و منیت است. تمام رذایل اخلاقی از جمله حسد، کبر، حب دنیا و عجب، ریشه در این انانیت دارند. فرآیند اخلاقی شدن از نظر ایشان شامل مراحلی چون یقظه (بیداری)، تفکر، عزم، مشارطه، مراقبه و محاسبه است. عزم، در اندیشه ایشان جوهره انسانیت است؛ یعنی تصمیمی قاطع برای ترک معاصی و انجام واجبات و حرکت به سوی حق. این جهاد، پایانی ندارد و تا آخرین لحظه حیات ادامه مییابد، زیرا نفس انسانی همواره در معرض لغزش و بازگشت به سوی تاریکی است.
در فلسفه اخلاق امام خمینی، عدالت صرفاً یک مفهوم حقوقی نیست، بلکه یک حالت نفسانی و موازنه میان قوای درونی است. انسان عادل کسی است که میان قوه شهویه، غضبیه و وهمیه خود توازن برقرار کرده و همه را تحت فرمان عقل قرار داده باشد. این عدالت درونی، به شکلی قهری در رفتار اجتماعی فرد نیز متجلی میشود. جامعهای که بر پایه چنین افرادی شکل بگیرد، جامعهای عادل خواهد بود. امام معتقد است که انبیا آمدهاند تا این عدالت را در هر دو سطح درونی و بیرونی برقرار کنند. بنابراین، مبارزه با ظلم و بی عدالتی در سطح جهانی، تکلیفی اخلاقی است که از همان ضرورت تهذیب نفس سرچشمه میگیرد.
اخلاق الهی در برابر اخلاق سکولار
یکی از تمایزات اساسی اندیشه امام با مکاتب اخلاقی مدرن، در خدا محوری است. در اخلاق سکولار، غایت معمولاً رسیدن به لذت، سود جمعی یا انجام وظیفه به خاطر خود وظیفه است؛ اما در اندیشه امام، تمام اینها زمانی ارزش دارند که صبغه الهی داشته باشند. نیت، روح عمل اخلاقی است. اگر عملی به ظاهر نیکو باشد اما برای ریا یا جلب توجه خلق انجام شود، از نظر اخلاقی فاقد ارزش سلوکی است و حتی موجب دوری از حق میشود. این تاکید بر اخلاص، اخلاق امام را به عرفان گره میزند و به انسان میآموزد که همواره خود را در محضر خدا ببیند (عالم محضر خداست).
امام خمینی تعریف نوینی از زهد ارائه میدهد که با انزواطلبی متفاوت است. زهد در نگاه ایشان، نه به معنای نداشتن مال و منال، بلکه به معنای دلبسته نبودن به دنیاست. ایشان با زندگی شخصی خود نشان داد که میتوان در اوج قدرت سیاسی و اجتماعی بود، اما زاهدانه زیست. عبودیت نیز در این مکتب به معنای رهایی مطلق از غیر خداست. هرچه انسان در مقام بندگی حق پیشتر رود، در برابر قدرتهای مادی آزادتر و شجاعتر میشود. این همان پیوند ناگسستنی اخلاق و حماسه است که در نهضت ایشان تجلی یافت؛ اخلاقی که در عین لطافت عرفانی، شور انقلابی و صلابت سیاسی میآفریند.
نظام اخلاقی امام خمینی (ره) یک الگوی جامع برای انسان معاصر است که در میان بحرانهای هویتی و اخلاقی سرگردان مانده است. این نظام با ترکیب عقلانیت فلسفی، اشراق عرفانی و تعهد اجتماعی، نشان میدهد که کمال انسانی نه در گریز از جامعه، بلکه در حضور مسئولانه و اخلاقی در متن آن نهفته است. بازخوانی اندیشههای ایشان ثابت میکند که اخلاق، تنها راه نجات بشر از خودکامگی و استثمار است و تا زمانی که بنیانهای اخلاقی بر پایه توحید و نفی انانیت استوار نشود، تمدن بشری به صلح و سعادت حقیقی دست نخواهد یافت. مکتب اخلاقی امام، دعوتی همیشگی به بازگشت به خویشتن الهی و ساختن جهانی بر پایه عدالت و معنویت است.
