به گزارش خبرنگار مهر، حجتالاسلام والمسلمین سیدمحمدباقر علوی تهرانی، به مناسبت ایام سوگواری محرم در مسجد امیر به سخنرانی پرداخته و در تفسیرِ آیهی ۲۸ سورهی رعد «إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَ لِکُلِّ قَوْمٍ هَادٍ». گفت: در منطقِ قرآن، رسالتِ پیامبر اکرم (ص) در مقام «منذر» (بیمدهنده) و جایگاه امام در مقام «هادی» (راهنما)، دو رویِ یک سکه هستند.
وی افزود: خداوند برای هر امتی هادیای قرار داده است. اگر پیامبر (ص) بیمدهنده است، امیرالمؤمنین (ع) و امامانِ پس از ایشان راهِ رسیدن به مقصد را نشان میدهند. هدایت در اندیشه دینی، یک توصیه اخلاقیِ ساده نیست؛ بلکه یک “راهبریِ عملی” است. امام، کسی است که دستِ دل را میگیرد و از پیچوخمهایِ دنیا عبور میدهد تا به توحیدِ خالص برساند.
این استاد حوزه عنوان کرد: ولایتِ امیرالمؤمنین (ع) یک امر حاشیهای یا یک فضیلتِ فردی نیست؛ بلکه حقیقتِ جریانِ هدایت است. فهمِ معنایِ ولیالله، حجتالله و خلیفةالله بسیار دشوارتر از آن چیزی است که تصور میکنیم. این عناوین، بیانگرِ حقیقتِ وجودیِ امام در هستی است که در روزِ قیامت، تنها چیزی که در رأسِ سؤالات قرار میگیرد، همین پذیرشِ ولایت است.
حجتالاسلام والمسلمین علویتهرانی با هشدار نسبت به اینکه مناسکِ ظاهری بدونِ ریشههای معرفتی، کالبدی بیروح هستند، اظهار کرد: معیارهایِ سهگانهی «عمل صالح» تنها ملاکِ قبولی در درگاهِ الهی است؛ یکی از این ملاک ها متابعت از الگوی معصوم(ع) است، اولین شرط، تطابقِ دقیقِ عمل با دستوراتِ الهی و سیرهی اهلبیت (ع) است. دینداریِ سلیقهای یا بدعتآمیز، اگرچه ممکن است در ظاهر عبادت باشد، اما در حقیقت از مسیرِ ولایت خارج است.
وی در ادامه بیان کرد: ابتناء بر ایمان، ملاک دیگر عمل صالح است، عملی که ریشه در ایمانِ قلبی نداشته باشد، ناپایدار و بیاثر است. عملِ صالح، میوهی درختِ ایمان است و بدونِ آن ریشه، هیچگونه قربِ الیالله حاصل نمیشود.
این استاد حوزه علمیه با بیان اینکه اخلاص؛ سنگِ محکِ نهایی عمل صالح است، ابراز کرد: بسیاری از اعمال، به دلیل آلودگی به غیرِ خدا (ریا، خودنمایی، کسبِ مقبولیت نزد مردم یا مطامع دنیوی) در میزانِ الهی وزنِ واقعی ندارند. اخلاص یعنی اینکه انسان، تعریف و تکذیبِ دیگران برایش بیتفاوت باشد و فقط رضایتِ خداوند را ملاک قرار دهد.
حجتالاسلام علویتهرانی با اشاره به روایتی تکاندهنده، حسِ امنیتِ کاذبِ مؤمنان را به چالش کشیده و بیان کرد: حتی عملِ ۷۰ پیامبر در پیشگاهِ عظمتِ قیامت ممکن است در نظرِ فرد اندک جلوه کند؛ چرا که «معیارِ الهی با تصوراتِ بشری فرسنگها فاصله دارد. این روایت برای ناامیدی نیست، بلکه برای بیدارباش است. مؤمن نباید به کثرتِ اعمالِ خود مغرور شود؛ بلکه همواره باید با تکیه بر ولایت و اخلاص، نگرانِ قبول شدن باشد. باید دائماً از خود پرسید؛ آیا این عملی که انجام دادم، در ترازویِ خداوند وزن دارد یا تنها پوستهای ظاهری است.
